Omdat Clarence Seedorf al een tijdje niet meer in Jong Ajax speelt, was Marco van Basten vergeten dat hij nog meetelde als potentieel international. Maar op 15 november was eindelijk zijn rentree tegen Engeland. Het hoogtepunt van 2006! Door Jurryt van de Vooren / Weblog over Sportgeschiedenis.

Mijn sportieve hoogtepunt van 2006 was Clarence Seedorf. Niet dat hij in zijn onderbroek poseerde, maar zijn come-back in het Nederlands Elftal.

Het jaaroverzicht van Studio Sport is zoals gewoonlijk niet te pruimen, omdat Feyenoord wéér geen kampioen is geworden. Daarom zoek ik elders mijn hoogtepunt. En dat heeft een naam: Clarence Seedorf.

Van Basten

Omdat deze voetballer al een tijdje niet meer in Jong Ajax speelt, was Marco van Basten even vergeten dat hij nog meetelde als potentieel international. Maar op 15 november was eindelijk zijn rentree in de wedstrijd tegen Engeland. De beste Nederlandse clubvoetballer aller tijden mag het weer eens proberen in Oranje, zolang de rest van Jong Ajax niet geblesseerd is geraakt of vader in oprichting is. Een briljante keuze!

Clarence Seedorf is namelijk met een katapult het leven ingeschoten. Op zijn zestiende debuteerde hij bij Ajax. Twee jaar later speelde hij zijn eerste interland. Nog geen jaar later won hij voor de eerste keer de Champions League. En hij was nog lang geen dertig toen hij voor de derde maal die hoofdprijs won - elke keer bij een andere club.

Biografie

En hij heeft nu al zijn biografie van Simon Zwartkruis. Die hebben meer van die jonge voetballers inmiddels, weet ik ook. Maar Seedorf was de eerste en dat is nou precies wat ik bedoel.

Feyenoorder steunt Seedorf

Al jarenlang vecht ik een eenzame strijd uit met mijn Amsterdamse vrienden. Niet omdat ik het nodig vind een voorliefde te hebben voor de club uit Rotterdam-Zuid, maar ook door mijn eeuwige steun voor Seedorf. Misschien is het de combinatie die ze verwarrend vinden, maar het schijnt nodig te zijn om te zeuren over deze speler.

Dat hij strafschoppen mist, maar het was nota bene Marco van Basten zelf die de beslissende penalty miste in de halve finale van het EK 1992 tegen Denemarken. Als enige Nederlander! Maar daar hoor je dan opeens niemand meer over. Allemaal gezeur, dus, maar daar heb ik geen last van.

Verlegenheid

Het is Seedorf in het afgelopen decennium namelijk als enige voetballer gelukt om me te laten stamelen van verlegenheid toen hij per ongeluk in mijn buurt kwam. Het was in 1998, toen hij met Real Madrid bivakkeerde in Zeist als voorbereiding op de Champions League-finale tegen het Juventus van Edgar Davids. Die werd toen heel pikant gespeeld bij Ajax, in de Amsterdam Arena - de oude thuisbasis van deze twee Nederlandse spelers.

Ik was in Zeist om een artikel te maken over het Nederlands Vrouwenelftal, dat daar trainde. De complete selectie van Real was naar die velden onderweg, en in die groep ontdekte ik Seedorf. Alhoewel ik ook groot voorstander ben van Edgar Davids – heel kleine momenten van frustraties uitgesloten – wilde ik Seedorf persoonlijk succes toewensen. Daarom ging ik voor hem staan om dat eens te zeggen.

Succes

Het lukte me, maar met moeite. "Uhhm, zeg, nou, morgen – toch? – speel jij de finale en – uhhm – ik wilde je daarmee – kuchkuch - succes wensen." Wat een drama! Gelukkig begreep hij me en bedankte voor deze persoonlijke ontboezeming. En won!

Pelé

Het overtuigt mijn lezers en vooral mijn vrienden vast niet dat ik het zo moeilijk had in de bossen van Zeist. Daarom haal ik maar de steun erbij van Pelé, de Braziliaanse voetbalgod. In 2004 stelde hij namelijk een lijst op van de 125 beste nog levende voetballers. Vijftig daarvan speelden in die tijd nog. En wie stond daarbij? Seedorf! Als u het niet eens bent met die keuze moet u dat zelf weten, maar u heeft vast niet meer verstand van voetbal dan Pelé. (Zoals ik dat ook niet heb.)

Het was een heel stevige katapult, die Seedorf in het leven heeft geschoten. Door hem is het jaaroverzicht van Studio Sport nét iets meer te pruimen.