De Smaakpolitie checkt keukens van eettenten op hygiëne. Dan is het vooral hopen dat die te goor voor woorden zijn voor de steriele smaakagent Rob. Door Paul de Lange.

Nederlanders vinden niets ergerlijker dan tv-reclame. Dat bleek tien jaar geleden al uit een onderzoek van de Consumentenbond. Voorname punten van irritatie die onderzoekers doorgaans bij kijkers optekenen: het herhalende en voorspelbare karakter van reclames, de debiele toon waarop je wordt aangesproken en het opvoeren van pseudo-deskundige mannen in witte jassen - denk aan wasmiddelenreclames.

SBS6' De Smaakpolitie heeft niets met reclame te maken. Des te wonderlijker is het hoe dit programma erin slaagt alle bovengenoemde bronnen van irritatie in een persoon samen te brengen: Rob Geus.

Fris frituurvet

Gehuld in een witte doktersjas checkt Rob keukens van eettenten op hygiëne. Zijn bezoekjes zijn in twee groepen te verdelen: die waar hij vrolijk van wordt en die waar hij niet vrolijk van wordt. Na vijf minuten kan je als kijker dromen waar Rob vrolijk van wordt: fris frituurvet, schone luchtroosters, een vuilnisemmer met pedaal en, het allerbelangrijkste, een koelkast met schone rubbertjes en gecodeerde producten. Dat belet Rob niet om zijn lijstje nog dertien keer per aflevering met de kijker door te nemen.

Peutertoon

Evenzo voorspelbaar is het tafereel na een goedgekeurde keuken. Rob vraagt dan, op een toon alsof hij met een peuter van drie te maken heeft: "En wat gebeurt als ik vrolijk word?". Nou, dan krijgt de eigenaar een heuse 'De Smaakpolitie ok'-sticker. Tevreden kijkt Rob ernaar alsof hij net een Michelinster heeft uitgedeeld.

Spannender wordt het bij de gore keukens. Wanneer Rob de eigenaar moet wijzen op het oude frituurvet, de smerige luchtroosters, enzovoort, wordt de sfeer nogal eens vijandelijk. Opeens spreekt de man nauwelijks nog Nederlands, of heeft plots een dringende afspraak buiten de deur. En kijkt ondertussen alsof hij Rob het liefst met zijn akelig steriele hoofd in het zojuist afgekeurde frituurvet zou duwen.

Humor

Maar zoiets lost Rob losjes op met zijn geheime wapen: humor. Niveau: "als je dit niet afdekt, vallen er vliegjes in de soep, en dat is niet zo fijn - zeker niet voor de vegetariërs." Pas echt los gaat Rob als hij meisjesstudentenhuizen bezoekt (waarom is overigens totaal onduidelijk, alsof er ook maar iemand gaat uit eten in een studentenhuis). Rob vindt een komkommer in de koelkast en ziet kans voor het maken van de wekelijkse toespeling: "zoiets zul je in een jongensstudentenhuis niet snel aantreffen."

Vermoeiende grappen

Vermoeiende grappen, repetitieve verhaaltjes en een smetvrezende malloot in een witte jas. De Smaakpolitie is als kijken naar een slechte, gedateerde reclame van een uur lang, waarin niet eens een product wordt verkocht. En om een of andere reden werkt het nog verslavend ook. De zucht naar irritatie is schijnbaar een van de primaire behoeften als het gaat om tv-kijken. Daar zouden ze eens onderzoek naar moeten doen.

De Smaakpolitie, dinsdag 21.30 uur, SBS 6