Gisterenavond schakelde ik van de ene ramp naar de andere. Ik volgde de wedstrijd van het Nederlands Elftal tegen Albanië toen ik een sms-je kreeg. Vliegtuig gecrasht in New York. Dag voetbal, hallo CNN. Door Nico Dijkshoorn.

Gisterenavond schakelde ik van de ene ramp naar de andere. Ik volgde de wedstrijd van het Nederlands Elftal tegen Albanië toen ik een sms-je kreeg. Vliegtuig gecrasht in New York. Dag voetbal, hallo CNN. Het deed meteen weer vertrouwd aan, de verslaggeving van de ramp. Kijk nou, daar had je die bekende skyline weer. Dat rookte flink. Onder in beeld liepen traditiegetrouw de teksten door het beeld. Eerst was het een helikopter, pang, daar kwamen de eerste ooggetuigenverslagen. Geen helikopter was het maar een 'enorme vuurbal'.

Ik klikte terug naar het Nederlands elftal waar Arjen Robben al 40 minuten lang een stuurloos vliegtuigje imiteerde. Ik begon heen en weer te zappen. Vrije trap, even kijken en hopla weer even snel kijken of er al mensen naar beneden sprongen, nee, snel weer terug om Robben weer op te zien krabbelen, aanval afwachten, nee niks, snel weer naar CNN waar verwilderde mensen met ogen als schoteltjes in een bewegend déjà vu verslag deden van a huge object that flew into the building. Oeehh net naast geschoten door van Persie.

Cashewnootjes

Opeens schrok ik van mijn onverschilligheid? Wat zat ik hier nou geroutineerd naar een ramp te kijken? In Amerika stegen de straaljagers op om het luchtruim boven de grote steden te bewaken en ik zat naar de nek van van Basten te kijken. Louis van Gaal vond Robben een ongelukkige wedstrijd spelen terwijl CNN meldde dat de brandweer het gebouw betrad. Ik nam nog een hand cashewnootjes. Waarom reageerde ik zo kalm?

Omdat het niet meer te behappen is Het Grote Nieuws. Ik geloof het wel. Amerika die net bekend maakt dat ze een preventieve aanval voorbereiden op Noord-Korea, het zal wel. Een soort moeheid overvalt me bij dit nieuws, terwijl ik bij andere berichten hier op de site juist verheugd opveer. Het kleine nieuws zet me in vuur en vlam. Daar heb ik ook wel verontrustende gedachten bij, maar die kan ik nog uitleggen. De treinramp in Frankrijk, vreselijk, maar ik betrapte mijzelf er toch op dat ik hoopte dat Jean Pierre, onze campingbaas, bij de lichtgewonden zat. Dat zou hem leren. Hoe vaak had hij deze zomer niet treiterig de slagboom vlak voor onze auto laten zakken. Die gunde ik wel een klein rolletje in het nieuws. Schram op zijn rug, meer niet.

De schietpartij bij de Mount-Everest, ook mooi nieuws. Erg ontroerend dat China bergbeklimmers had gevraagd niet verder te lullen dat ze een tiental Tibetanen als konijnen naar de grond hadden geschoten. Solly. Alsof dat verrassend is, schietende Chinezen. Ga op het plein van de hemelse vrede zitten en je kunt meteen veertien jaar een knuppel onder je voetzolen krijgen in een gevangenis met uitzicht op de Mount Everest.

Rocky

Welk nieuws zette me nog meer in vuur en vlam? Natuurlijk het bericht over Rocky de Duitse Herder uit Australië die twee kogels opving voor zijn baasje. Heerlijk. Dat logge hondenlijf voor die kogels smijten en dan ook nog Rocky heten. Het kan niet op. Dat zijn fijne verhalen. Daar kan ik iets mee. Volgende week Rocky 2 waarin dezelfde hond dwars door Australië 12.000 kilometer langs het spoor holt om medicijnen voor zijn baasje te halen.

Dat soort nieuws verheft me. Een kernkop richting Noord-Korea, dat nieuws verlamt me. De enige associatie die ik bij het door een profhonkballer bestuurde vliegtuigje in de VS had was eigenlijk deze: Ruud Gullit in een zweefvliegtuig richting Euromast. En dan Rocky 3 die hem blaffend weer in de goede koers brengt. Richting huis van Jorien van den Herik.