Dat het woord Suriprofs vanaf woensdag in het nieuwe Witte Boekje staat, is absoluut zeker. Al zijn niet alle mensen uit Suriname blij met dit team, maar het enige waarom het hier gaat is hoe zo´n begrip foutloos moet worden geschreven. En dat geldt ook voor Cruijff/Cruyff, Ajacied/Ajaxied, Merckx en de panenka: ze staan allemaal in het nieuwe Witte Boekje. Zelfs Job Cohen staat erin, of hij nou wel of niet burgemeester van de eeuw wordt. Hoe dan ook: er is zeker een verschil tussen Suriprofs en het Kleurrijk Elftal. Guus de Jong heeft nog foto’s uit 1989. Van het Kleurrijk Elftal, dus.

Vliegrampen en voetbal horen meer bij elkaar dan we zouden willen. Il Grande Torino, Manchester United en in 1989 de SLM-ramp. Over de laatste ramp en vooral de chaotische nasleep verscheen vorig jaar een prachtig boek van Iwan Tol – mijn persoonlijke favoriet van het vorige jaar.

Naar aanleiding van de SLM-ramp werd een wedstrijd gespeeld van het Kleurrijk Elftal. Door allemaal verschillende redenen, die ik vanuit mijn blanke ogen niet goed kan navertellen, is er daarna veel ruzie ontstaan en wordt nu de jaarlijkse wedstrijd van de Suriprofs in het Olympisch Stadion gespeeld en niet meer van het Kleurrijk Elftal.

Het is een ingewikkeld Surinaams conflict geworden, waar ik met alle plezier graag buiten blijf. En dat is vooral omdat ik niet weet wat er allemaal speelt en dus de deskundigheid mis om erover te oordelen. Alleen aan de tafel bij Barend en Van Dorp word je geacht meningen te hebben over dingen waar je geen donder van weet en daar zit ik nu even niet. Daarom zwijg ik en laat ik de foto’s spreken, die Guus de Jong maakte in 1989 van het Kleurrijk Elftal.

Gerelateerde artikelen

Abject, schandalig en infaam

Suriprofs en Johan Cruijff in het Witte Boekje

Vliegrampen en het WK-Voetbal

Il Grande Torino: het beste Italiaanse voetbal ooit

Eindbestemming Zanderij

Suriprofs winnen in sfeervol Olympisch Stadion