Als Nederland graag de Olympische Spelen wil organiseren, moet het de sluiting van Yab Yum ongedaan maken. We moeten de IOC-leden niet nodeloos boos maken als ze ons land bezoeken. Door Jurryt van de Vooren / Sportgeschiedenis.nl

Tussen alle huldigingen door van de Nederlandse medaillewinnaars maakte staatssecretaris Bussemaker deze week opnieuw duidelijk dat haar gedachten vooral in de toekomst liggen: “Wat zou het mooi zijn als Nederland ooit weer de Olympische Spelen zou kunnen organiseren. Bijvoorbeeld in 2028, precies honderd jaar na de Spelen in Amsterdam. Samen met NOC*NSF verkennen we daartoe de mogelijkheden."

Degene die dat bij NOC*NSF doet, is onder meer Ton Nelissen. Daarom heeft hij veel gesprekken gevoerd met de burgemeesters van de vier grote steden, waarover hij enkele maanden in het Olympisch Stadion een lezing gaf. Het was interessante kost, waarbij de partijen aan alles lijken te denken: steun onder de bevolking, politieke dekking bij de ministeries, lobbynetwerken in Beijing en vooral een goed plan. Toch wordt er iets belangrijks over het hoofd gezien: Yab Yum.

Aan het begin van het jaar werd dit bordeel gesloten, op last van burgemeester Cohen. “Als ik jou was”, adviseerde ik Nelissen daarom na zijn lezing, “zou ik dit in een volgend overleg met de grote steden toch maar eens op de agenda zetten. Je denkt toch niet dat er ook maar één IOC-lid aan ons een stem geeft als ze niet naar de hoeren kunnen?"

Diepgaand onderzoek

Als sporthistoricus weet ik dat soort dingen namelijk. In mijn achterhoofd zat het Volkskrant-artikel ‘Strooigoed en graaien in olympisch Amsterdam’ van 6 maart 1999. John Schoorl en John Volkers schreven hierin hoe de hoofdstad in de jaren tachtig campagne voerde om de Olympische Spelen van 1992 binnen te halen. Het was allemaal nog voor de schandalen rond de toewijzing van Salt Lake City als gastheer van de Winterspelen van 2002, dus niet alles ging volgens de regels.

En dan druk ik me zacht uit, want eigenlijk ging heel veel niet volgens de regels. Waarom schrijven GeenStijl en De Telegraaf daar nooit eens over als ze zoeken naar dubieus gedrag van notabelen in de jaren tachtig? Er werden in 1999 door de Volkskrant namen genoemd als Hans van den Broek, oud-minister van Buitenlandse Zaken, en verschillende Nederlandse ambassadeurs overal ter wereld. Of was De Telegraaf soms toen zelf betrokken bij deze olympische hoererij?

Anyways: de Volkskrant had al die sappige informatie ontdekt in de archieven. Er werden luxe cadeaus weggegeven en onderzoeken gedaan naar de eventuele omkoopbaarheid van de IOC-ers. En gingen die gasten ook naar de hoeren, vragen wij ons als stervelingen dan natuurlijk meteen af. De Volkskrant: ‘Van veronderstelde tochten met IOC-ers langs etablissementen als het Amsterdamse bordeel Yab Yum valt in het archief niets terug te vinden.'

Ha! Als sporthistoricus ben ik gelukkig niet alleen afhankelijk van geschreven bronnen, want op dezelfde avond dat Nelissen zijn lezing hield, hoorde ik van een aantal betrokkenen bij de toenmalige Amsterdamse olympische campagne dat er wel degelijk sportofficials naar de hoeren waren gebracht. “Ik heb zelf dagenlang door de stad rondgereden om ze te halen en te brengen”, fluisterde iemand in mijn oor.

Sportgeschiedenis is een mooi vak, mensen. Niet alleen omdat deze opwindende taferelen zich louter afspeelden in de door Wijnand Duyvendak onverwerkte jaren tachtig, maar omdat dit nu nog steeds gebeurt! Sport en hoeren horen altijd bij elkaar.

Russische hoeren in Monaco

Monaco bijvoorbeeld wordt momenteel overspoeld door seksdames, omdat Manchester United (Edwin van der Sar!) en Zenit St. Petersburg (Dick Advocaat!) daar vandaag spelen om de Europese Supercup. Jurriaan van Wessem schrijft hierover: ‘Naar verluidt worden zelfs vliegtuigen met superhoeren uit Moskou ingevlogen om het feest een extra cachet te geven.'

En dus stapte ik enkele maanden geleden naar Nelissen om hem mijn gratis advies te geven: heropen Yab Yum om verdere schade aan de olympische ambities te voorkomen. Helaas weet ik niet of hij meteen daarna contact heeft gezocht met Cohen om dit belangrijke inzicht door te geven, maar de eerste tekenen zijn positief. Vorige week bleek dat er geen illegale geldstromen bestaan tussen het luxe bordeel en de Hells Angels. Juist die banden waren voor Cohen een belangrijke reden om de hoerentent te sluiten en daarmee onze olympische ambities te slopen.

Het gaat dus weer de goede kant op. Het enige wat we nog nodig hebben is een staatssecretaris voor hoerenhuizen, zodat het IOC begrijpt dat we het echt menen met de Olympische Spelen van 2028. Iets voor Bussemaker, misschien? Want wat zou het mooi zijn als Nederland ooit weer de Olympische Spelen zou kunnen organiseren.

Reageren hier.