Schandalen, foute juryleden en een verbod op de Friese vlag. Juist dit gedonder maakt de Olympische Spelen zo leuk. Door Jurryt van de Vooren /Sportgeschiedenis.nl

De Olympische Spelen zijn een wereldwijd evenement, waarin sporters eerlijk, open en met onderling respect strijden om de eer. Winnen is belangrijker dan meedoen. Sport is verbroedering. Sport is een oproep voor vrede. Sport staat los van politiek. De Olympische Spelen zijn een voorbeeld voor onze jeugd. Tot zover de versie van onze kroonprins.

Dat de Olympische Spelen het grootste sportevenement ter wereld zijn, is duidelijk. Maar ze hebben niets te maken met eerlijkheid, rechtvaardigheid, vrede en al die mooie woorden eromheen. Het is holle retoriek en dat is het.

De Spelen zijn een aaneenschakeling van verbroken beloften, sportieve hoogtepunten, schandalen, heldenverering en oplichting. Gelukkig wel, want anders zou ik er niet de tv voor aanzetten.

Geen helden

Om te beginnen zijn de sporters geen rolmodel voor de maatschappij. Ik ga liever zuipen met mijn vrienden dan trainen voor een gouden plak. Liever dronken dan olympisch kampioen, want om hetzelfde leven te hebben als judokampioen Mark Huizinga zie ik echt niet zitten. Dat werd wel duidelijk, toen hij enkele maanden geleden zijn naderende afscheid aankondigde. Volgens hem wordt het eens tijd om te leren wat sociale contacten eigenlijk zijn. Tegen NRC Handelsblad zei hij hierover:

"Ik heb steeds sterker het idee dat ik deel uitmaak van een klein benauwd wereldje. Er is zo veel meer in de wereld waar ik nog geen deel van uitmaak. Ik ben onderontwikkeld in sociale contacten. Daar ga ik de komende jaren aan werken."

Aldus Huizinga, voor wie ik overigens bijzonder veel respect heb – zowel als sporter als mens. Ik zie hem alleen niet als mijn persoonlijke voorbeeld en ga door hem al helemaal niet solliciteren bij het leger. Gewoon een medaille winnen en ons nationalistisch laten juichen, Mark, en daarna kan je eindelijk eens leren hoe je met mensen moet omgaan.

Geen vrede

De Olympische Spelen zijn geen reclame voor vrede. Wie dat toch gelooft, is onze kroonprins of is op een andere manier verbonden aan het IOC. Want waarom wordt Olympisch schaatskampioen Joey Cheek opeens om onduidelijke reden de toegang tot China geweigerd? Cheek staat bekend om zijn politieke ideeën en dat heeft ongetwijfeld invloed op deze blokkade.

Verder bleek donderdag dat er geen Friese vlag wordt toegestaan op Chinees grondgebied. Amnesty International zegt hierover: "De organisatie wil met zulke regels alles wat hen eventueel ongewelvallig kan zijn bij voorbaat al uitschakelen." Is dit vrede? Dat hebben ze me nooit verteld. Ik vind het meer een akelige situatie.

Bot vermaak

De Olympische Spelen zijn bot vermaak, zeventien dagen lang. Heerlijk zijn die verhalen over kampioenen, die na hun dood geen vrouw, maar man bleken te zijn. Meer hiervan!

Prachtig zijn de beelden van huilende sporters, die worden gepakt met doping. Meer hiervan!

Schitterend zijn de verslagen van juryleden, die aantoonbaar de boel oplichten en aan vriendjespolitiek doen. Meer hiervan!

Geniaal zijn politici, die zwijgen over dubieuze miljardenhandel met China maar wel klagen over een sporter, die in dat land alleen maar een wereldrecord wil lopen. Meer hiervan!

Maar het absolute vierjaarlijkse toppunt zijn de leden van het IOC, die tijdens die zeventien dagen met droge ogen beweren dat dit alles de wereldvrede bevordert. Eigenlijk jammer dat het eind deze maand alweer is afgelopen.

Let the Shames begin!

Reageren hier