De fascinerendste sponsornaam in het wielerpeloton is Amore e Vita. Oftewel: Liefde en Leven. Het bedrijf dat achter deze woordcombinatie schuilt is Vaticaanstad. Door Rob de Haan.

’s Werelds beroemdste keurmerk van hosties, heiligverklaringen en dogma’s, sponsort al sinds 1990 dit profteam. Vergeleken met vroegere methodes zoals kruistochten, de inquisitie en de zending, is dit natuurlijk een erg vooruitstrevende en prijzenswaardige marketingmethode voor hun boodschap: ‘Onze God is de beste.'

Van mij zouden alle andere religies dit voorbeeld mogen volgen. Ik hoor liever een renner van de Jihad-ploeg na de finish vertellen, dat hij zich in de slotbeklimming opblies, dan dat ik op het journaal hoor dat hij zich in een tram opblies.

Zondagsrust

Zo’n sportieve krachtmeting tussen alle geloven, zou in Nederland een buitengewoon bloeiende wielercultuur opleveren. Concurrerende kerkgenootschappen zijn in onze polder immers al sinds de Reformatie in overvloed aanwezig. Van de Christelijk Gereformeerden, via het Remonstrantse Broederschap tot en met de Evangelisch-Lutherse Kerk.

Al zullen veel van die Nederlandse teams als praktisch bezwaar hebben, dat ze door de zondagsrust in verdacht weinig grote koersen de eer van hun God kunnen verdedigen.

Maar tja, als het SGP Cycling Team ineens alle doordeweekse en zaterdagse internationale wielerklassiekers zou winnen, dan zou dat toch ook al een opzienbarende promotiestunt zijn voor de Gereformeerde God. Zelfs ik zou dan gaan erkennen dat Hij de enige ware God is.

Wijwater

Helaas is het erg begrijpelijk dat andere geloven het idee van het Vaticaan nooit overnamen. Hoewel het Amore e Vita-team op papier vaak best goede renners had, zoals Della Santa, Gavazzi, Magnusson, Ivanov, Risi en Quaranta, werden er bijna nooit grootse resultaten behaald.

Blijkbaar werken wetenschappelijke trainingsmethodes en tactische besprekingen, toch beter dan bedevaartstochten en gebeden. Stond de enige ware God dan toch niet aan hun zijde? Of had Hij iets beters te doen dan zich met wielrennen te bemoeien?

Waar Amore e Vita ooit beroemd werd onder de bijnaam ‘de anti-abortus-ploeg’, profileren ze zich de laatste jaren steeds meer als anti-doping-ploeg. Gezien de nog veel poverder prestaties die het team sindsdien neerzette, kan definitief worden geconcludeerd, dat Epo een wonderbaarlijker werking heeft, dan wijwater.

Water en brood

Natuurlijk is de pausploeg niet de enige fundamentalistische anti-dopingploeg. Sinds de Fuentes-affaire is dopingbestrijding in de mode en pretenderen teams als Slipstream, CSC en High Road ook dat zij slechts op water en brood fietsen.

Toch slaagt Amore e Vita er in om haar anti-dopingstrijd te voeren op een authentieke manier, die bovenal een demonstratie is van een typisch Katholiek fenomeen: De biecht.

Amore e Vita-manager Fanini is van mening dat elke renner die bekent dat hij doping heeft gebruikt, niet zwaar moet worden gestraft. Fanini wil ze juist helpen en stimuleren om nog meer op te biechten.

Verlossing

Amore e Vita contracteerde de afgelopen jaren een aantal renners die de Omerta hadden gebroken. Renners die eindelijk aan de buitenwereld wilden openbaren, welke maffiose dopingnetwerken de profwielerwereld in hun macht hadden.

Renners die mede daardoor, door de hele wielerwereld waren uitgekotst. Zoals Jesus Manzano, Rodolfo ‘De Apotheker’ Massi en wijlen Valentino Fois.

Doorgaans behoor ik beslist niet tot de fanclub van het Vaticaan. Ik ben fundamentalistisch pro-abortus. Ik ben van mening dat elke pastoor, die kinderen indoctrineert met verhalen over de duivel en de hel, opgepakt zou moeten worden voor psychische kindermishandeling.

En toch moet ik bekennen dat ik geloof, dat de Kerk van Rome betreffende de dopingproblematiek, ons de enige ware weg naar Verlossing toont.

Ter biecht

Als de wielerwereld zelfs maar de illusie van een Schone Nieuwe Start wil demonstreren, dan moeten ze die Roomse weg volgen. Dan zouden zo snel mogelijk alle profwielrenners ter wereld ter biecht moeten gaan bij de internationale wielerbond UCI.

Onder de voorwaarde dat de wielerpriesters van de UCI, volgens goed Katholiek gebruik, na een volledige bekentenis de dopingzonden van de renners volledig moeten vergeven.

Met de gigantische goudmijn aan informatie die zo’n collectieve biecht op zou leveren, kan de toekomstige dopingbestrijding, voor ‘Het Nieuwe Wielrennen’ pas echt goed beginnen.

Rob de Haan is een vaste columnist van NUsport. Elke woensdag verzorgt hij de wielercolumn op het sportieve zusje van NU.nl.