De beschermingsduur van de liedjes van Elvis Presley en andere oude en dode rockers wordt verlengd. Europa wil daarmee de pensioenen van oude muzikanten veilig stellen. Het is een schijnargument. Alleen de bankrekeningen van de platenmaatschappijen worden gespekt.

Dat Elvis Presley, 31 jaar na zijn dood, nog springlevend is weten wij allang. Er gaan nog flink wat CDs van de dode rocker over de toonbank. In 2005 had hij nog een nummer 1 hit in Engeland met het nummer One Night. Junkie XL en Paul Oakenfield scoorden onlangs nog goed met remixen van zijn nummers. Reden genoeg om de nalatenschap van de King goed te beschermen.

One Night

Sinds 1993, 16 jaar na zijn dood, worden de uitvoeringen van Elvis beschermd als naburig recht, een recht dat verwant is aan het auteursrecht. De bescherming duurt 50 jaar na de eerste uitvoering van het nummer. Elvis beleefde zijn eerste grote successen eind jaren vijftig.

Je hoeft geen Einstein te heten om uit te kunnen rekenen dat veel liedjes van Elvis binnenkort niet meer beschermd zullen zijn. Over een jaar kan iedereen het nummer One Night uit 1959 met een schoon geweten kopiëren.

Verdubbeling

Dat vindt de platenmaatschappij van Elvis die de rechten bezit natuurlijk niet leuk. De oplossing is eenvoudig: wij verzoeken de Europese Commissie de beschermingsduur van de naburige rechten te verlengen. En zo zal geschieden. Eurocommissaris Charlie McCreevy kondigde op Valentijnsdag aan dat de duur van 50 jaar verlengd zal worden naar 95 jaar, bijna een verdubbeling dus.

Dat betekent feitelijk een eeuwigdurende bescherming. Na bijna een eeuw zal de nalatenschap van de King niet meer zo goed uitgemolken kunnen worden als vandaag de dag. En als dat wel zo is dan kunnen de lobbyisten weer met zijn allen naar Brussel gaan voor een nieuwe verlenging.

Sessiemuzikanten

McCreevy vindt de verlenging noodzakelijk om "anonieme sessiemuzikanten" van een pensioen te voorzien. "Ik heb het niet over grote artiesten als Cliff Richard of Charles Aznavour.

Ik heb het over de duizenden anonieme sessiemuzikanten die bijgedragen hebben aan langspeelplaten eind jaren vijftig en in de zestiger jaren." Het is allemaal heel leuk bedacht van McCreevy, maar die sessiemuzikanten krijgen natuurlijk geen cent te zien. Het gaat allemaal linea recta naar de platenmaatschappijen die er wel voor gezorgd hebben dat zij alle rechten bezitten van de sessiemuzikanten.

Heilige missie

McCreevy deed op Valentijnsdag ook een andere mededeling. Hij kondigde een nieuw Europees onderzoek naar heffingen op blanco CDs en DVDs aan.

Het is bekend dat McCreevy het tot zijn heilige missie heeft gemaakt om de heffingen waarmee het thuiskopiëren wordt gecompenseerd af te schaffen. McCreevy is de enige man op aarde die nog in kopieerbeveiliging gelooft en het afschaffen van heffingen zou het toepassen daarvan stimuleren.

Thuiskopievergoeding

McCreevy doet al sinds de laatste nummer 1 hit van Elvis Presley onderzoek. In afwachting van de uitkomst van dat onderzoek, heeft de Nederlandse regering het heffingenstelsel bevroren. Dat betekent dat er geen heffing komt op MP3-spelers en DVD-recorders.

Als McCreevy echt iets wil doen voor sessiemuzikanten en andere artiesten die minder dik verdienen, dan stopt hij onmiddellijk met zijn nieuwe onderzoek. De thuiskopievergoeding is namelijk de enige vergoeding die niet in de zakken van de platenmaatschappijen verdwijnt, maar direct naar de artiesten gaat. Drie keer raden wie tegen een thuiskopievergoeding is. Juist. De platenmaatschappijen.