Memories doet je gedachten haast automatisch afdwalen naar je eigen eerste liefde. Best knap als een tv-programma dat kan. Door Paul de Lange.

Emo-tv is een link genre. Wanneer tranen een terugkerend onderdeel worden van een programma, bestaat op zeker moment het risico dat ze moéten stromen. Klassiek voorbeeld is de Surprise Show. Voordat iemand een verloren gewaand familielid te zien kreeg, diende er koste wat het kost eerst gejankt te worden. Het leverde presentator Henny Huisman evenzoveel ladingen kijkers als kritiek op.

Maar ook genres kunnen tot wasdom komen. In het geval van emo-tv bijvoorbeeld met Memories. Groot voordeel ten opzichte van de Surpriseshow is dat de deelnemers niet overdonderd worden, maar zelf op zoek zijn naar een persoon. Nu is dat bij Spoorloos ook het geval, maar gelukkig doet Memories niet zo eindeloos moeilijk over die zoektocht.

Vergeelde fotootje

"We hebben hem gevonden" zegt Anita Witzier dan bijna droogjes. Met een paar penseelstreken wordt vervolgens snel en treffend een sfeerbeeld van de tijd van handeling geschetst (verfrissend: zowel de gekozen beelden als muziekjes zijn vrij van clichés). Onvermijdelijk is er het vergeelde fotootje. Niet zelden van een Zuid-Europeaan met een strakke zwembroek en snor.

Want dat cliché bevestigt Memories dan weer wel: Zuid-Europese vakantieliefdes worden doorgaans als passioneler ervaren dan de Hollandse huis-, tuin- en keukenliefdes. De Italiaanse minnaar van weleer roept al "bella" voordat zijn dertig jaar ouder geworden geliefde op omhelsbare afstand is. Terwijl Hans tegen Ada als eerste zegt dat "haar gezicht er nog steeds hetzelfde uitziet." Dat klinkt toch net even anders.

Eigen verhaal

Nog een cliché dat prima uitpakt bij Memories: elke liefde heeft haar eigen verhaal. Dat ontdekt Hans ook, als Ada wil uitleggen waar haar blokkades destijds vandaan kwamen. "Wie zijn 'we'?", vraagt Hans op een gegeven moment. "Mijn vriendin en ik" antwoordt Ada.

Aha. Daar wil Hans vast iets meer van weten. Maar dat is dan wel weer jammer aan het programma: het verhaal stopt abrupt zodra we bij het nu zijn aanbeland.

Kruispunt

Het knappe aan Memories is dat het behoedzaam op een kruispunt van gevoelens manoeuvreert - melancholie, spijt, opluchting, zelfverwijt, berusting, hoop, liefde. Het heeft een ultiem hoe-het-leven-anders-had-kunnen-lopen gehalte. Kijkend naar het programma kun je er dan ook bijna niet omheen jezelf af te vragen: hoe zou het in mijn geval toch zijn met die eerste, ene, van lang geleden?

Een tijdje terug zag ik in een café plots die eerste, ene, van inmiddels meer dan een half leven geleden. Uiteraard gaat zo'n ontmoeting snel voorbij en dwalen daarna de gedachten vooral af naar toen. Maar heel even schoot ook door mijn hoofd: daar gaat mijn Memories-moment. Nu zegt dat vast het nodige over mijn tv-consumptie, maar toch. Als een emo-tv-programma erin slaagt een gevoel te claimen, mag je het gerust geslaagd noemen.

Memories, maandag, 21.10 uur, Nederland 1, KRO