Kijk nou zeg. Onze twee rockbitches zijn deze week opvallend in het nieuws. Candy en Anouk. Wat is er aan de hand? Nico Dijkshoorn.

Candy is dit keer eens niet in het nieuws omdat Prince gevraagd heeft of ze in een zo geil mogelijk pakje twee nummers mee wil toeteren op zijn nieuwste plaat en Anouk nu eens niet omdat ze hoogzwanger staat te schreeuwen dat ze nobody's wife is. Nee, ze zijn allebei boos.

Op zich niets op tegen, muziek makende vrouwen die kwaad zijn. Soms levert dat iets aardigs op. Tina Turner werd net zo lang door man Ike het licht uit haar ogen geslagen tot ze er vanzelf mooie muziek bij begon te maken.

Op haar beste platen hoor je Ike haar bij wijze van spreken met een aanloop onder haar Tinahol schoppen. Muziek en pijn, het gaat vaak heel goed samen. Janis Joplin dacht haar halve leven lang dat satan zelf een leuke doorzonwoning in haar lichaam had betrokken.

Dan kan je gaan zitten kniezen en je kop wit schminken, zoals Liesbeth List, of je schreeuwt het er uit, begeleid door bas, drums en gitaar. Overigens bijna altijd bespeeld door mannen.

Schande

Maar waar gaat het nu precies om? Candy Dulfer heeft, niet geheel toevallig vlak voor de start van een door haar gepresenteerde reeks televisieprogramma's, keihard uitgehaald naar Idols. Ze vindt dat de talentjes geëxploiteerd worden en dan het alleen maar om geld gaat. Begeleiding tot aan de poort noemt ze het. Schande. Het zou om de muziek moeten gaan.

Zegt de vrouw die haar albums titels meegeeft als Saxuality, Sax-a-Go-Go en Candy Store en die met een lullig geschminkt gezichtje geil heupwiegend acteerde in een videoclip van De Dwerg Die Ooit Goede Muziek Maakte. Zegt de vrouw die haar hele leven lang al door pappa Hans Dulfer, vooral beroemd omdat hij een saxofoon op zijn kin kan laten balanceren, naar voren wordt geduwd.

Uitgebuit

En wat een opzichtig open deurtje wordt er door Candy ingetrapt om publiciteit te krijgen voor haar eigen programma. Nee, dat is nieuws, dat je wordt uitgebuit als je aan Idols meedoet. Weet iedere deelnemer en ze vinden het heerlijk. Hoe harder ze worden genaaid des te meer geloven ze in hun showbizzleven. Want zo gaat dat daar. Ze worden genaaid dus horen ze er bij.

Ooit zag ik Candy tijdens een concert in Paradiso. The Meters en The JB Horns traden op en Candy mocht, voor de couleur locale, een nummertje meeblazen. Daar stond ze naast Maceo Parker. De band liet een gaatje vallen voor een solo en Candy deed twee stappen naar voren. Verder kwam ze niet. Maceo hield zijn arm vlak voor haar en duwde haar terug.

Eerst hij, dan de andere mannen en daarna mocht Candy heel misschien nog even wat doen. Ik heb nog nooit iemand zo nederig terug zien lopen.

Anouk

Zo een man zou je Anouk ook gunnen. Sterk wijf is haar beroep en daarna is ze pas muzikante. Ze ontsloeg deze week per e-mail haar hele band omdat die het geluid van de nieuwe CD een beetje tegen vonden vallen. Anouk, die op het podium graag suggereert dat ze 'one of the guys' is en rond CD releases altijd met veel passie en liefde over haar bandleden spreekt, ontslaat een hele band omdat de gitarist niet helemaal tevreden is over het geluid.

Het wordt een beetje voorspelbaar allemaal, die geacteerde eigenwijsheid van Anouk. Steeds net op het goede moment vliegt ze mannen naar de keel, scheldt ze een zaal verrot of vertelt ze minutenlang op een podium dat ze van ' het volgende nummer nog steeds ontzettend nat wordt.'

Inteelt gedoe

Het heeft allemaal, bij Candy en bij Anouk, geen moer met muziek te maken. Ik wil Candy helemaal niet Van Morrison zien interviewen in een ons kent ons sfeertje. Inteelt gedoe en slap gelul over muziek, het is bijna net zo erg als Idols.

Ik wil Anouk weer eens een keer in een kleine zaal zien spelen, met een gitarist waar ze verliefd op is. Dat leverde mooie muziek op. Op voorhand vind ik, als solidaire man, haar komende CD helemaal ruk klinken.