Het was bijzonder aangenaam in het Olympisch Stadion zaterdag met de wedstrijd van de Suriprofs tegen Jong Oranje. Op de tribunes werd gedanst en vooral gediscussieerd of Clarence Seedorf de baas is van Johan Cruijff. Maar natuurlijk!

Als je wint, heb je vrienden. Eigenlijk zou ik nu al klaar moeten zijn met mijn bijdrage van deze week, maar zo makkelijk is het niet bij Clarence Seedorf. Deze voetballer heeft altijd een goede band gehad met winnen, maar in Nederland wilde het toch niet lukken met vrienden maken. Tenminste, buiten de Surinaamse gemeenschap in Nederland.

Waarom dat zo is, mag worden besproken aan de tafels van de vele praatprogramma’s – basis van Grote Ego’s met Kleine Meningen. Om de lezers boos te maken, zou ik nu kunnen opschrijven dat het met kleinzielig racisme te maken heeft gehad, maar dat weet ik niet en is ook niet te bewijzen. Net zoals niet is te bewijzen dat Seedorf geen slachtoffer was van vreemdelingenhaat, en daarmee houdt het op.

Het enige wat we nu weten is dat Seedorf niet lang geleden werd beschouwd als een grote bek en nu als een grote voetballer. Laten we het daarbij houden en waarom dat zo is gelopen, zoek je zelf maar uit. Ik heb er vandaag even geen zin in om een voetballer te misbruiken voor het droppen van een radicaal politiek standpunt. Volgende week misschien weer – we zien wel.

Beter dan Cruijff

Wat mij vooral opviel op de tribunes zaterdag was de discussie of Seedorf nu een betere voetballer is dan Johan Cruijff. Vorige week was namelijk de Champions League-finale, waar Seedorf weer won. Puur statistisch is hij als speler daarom beter dan Cruijff, omdat hij die vier keer heeft gewonnen en Cruijff drie keer – in zijn geval nog als Europa Cup 1.

Nu zeggen statistieken helemaal niets, want Arie Haan werd tot vorige week aangewezen als meest succesvolle Nederlandse voetballer ooit, omdat hij als speler en coach de meeste prijzen had gewonnen. Maar mijn persoonlijke hoogtepunt uit de loopbaan van Haan is de dag waarop hij Feyenoord verliet als coach en dat heeft niets met cijfers te maken. Zo komen we er dus nooit uit.

Eigenlijk komen we er nooit uit wie de beste voetballer ooit is, maar dat doet er niet toe.

Polderen met Seedorf

Wat ik nu ga opschrijven lijkt op een polderstandpunt– gruwel! Maar zowel Cruijff als Seedorf zijn de beste, maar dan ieder voor hun eigen supporters. Beide sporters spelen een enorme rol in het zelfbewustzijn van hun land: Cruijff voor het Nederland van de jaren zestig tot nu en Seedorf in het Suriname van de jaren negentig tot nu. Beiden leverden ongelofelijke sportprestaties, die in Nederland en Suriname daarvoor als ondenkbaar werden beschouwd. Sportieve hoogtepunten werden zo moeiteloos onderdeel van de nationale geschiedenis, met het hetzelfde belang als onafhankelijkheidsoorlogen, grote kunstwerken of revolutionaire maatschappelijke veranderingen.

Tsja, dat is ook een manier om er tegenaan te kijken. Het ligt er maar aan welke invalshoek wordt gekozen. Zo heb ik weinig moeite met het standpunt dat Raymond van Barneveld een betere sporter is dan Cruijff. Sterker: wanneer nodig, verdedig ik die stelling – wetende dat ik zowel gelijk als ongelijk heb. In die positie voel ik me nu eenmaal het beste.

De oude Seedorf

Eigenlijk is het veel te vroeg om nu al uit te maken of Seedorf beter is dan Cruijff, omdat de eerste nog lang niet klaar is als sporter. Waar Cruijff als sportman louter ratelt en orakelt, staat Seedorf nog steeds op het veld. En het moet wel heel gek lopen als hij het Surinaamse Elftal niet ooit nog naar grote hoogten leidt als bondscoach.

Winston Bogarde was hierover zaterdag in het Olympisch Stadion al hardop aan het mijmeren: “Het is mijn droom om als begeleider of trainer ooit met Suriname op het WK actief te zijn.” Samen met iemand als Seedorf zou dit zomaar kunnen gebeuren.

Als Bogarde en Seedorf erin slagen om Suriname naar het WK Voetbal te loodsen, en daar ook nog eens een potje breken, worden ze voor altijd onderdeel van hun nationale geschiedenis. Iemand die niet uit Nederland of Suriname komt, zal dan oordelen dat Seedorf als sporter meer heeft betekend voor Suriname dan Cruijff dat heeft gedaan voor Nederland.

Maar goed: in Nederland blijft Cruijff voor veel mensen de beste en in Suriname geldt dat voor Seedorf. Statistieken spelen hierbij dus geen rol. Ook niet bij mij, die nu al Seedorf hoger aanslaat dan Cruijff. En dat standpunt ga ik niet verdedigen aan de tafels van de vele praatprogramma’s.

Door Jurryt van de Vooren / Sportgeschiedenis Weblog