Een vrouw naar mijn hart, mevrouw Helene de Gier, die de Nationale Postcode Loterij aanklaagt omdat zij emotioneel kapot gaat aan feestende buren in haar straat. Die lopen al maanden met stukken karton door de straat waar op staat gekalkt hoeveel miljoen euro ze hebben gewonnen. Door Nico Dijkshoorn

Staat zij net haar kipfilet van de Lidl met een vuistbijl aan stukken te hakken, komt er iemand op zijn golfkarretje door de straat rijden. Nu voelt zij zich nog armer. Allemaal de schuld van de postcodeloterij.

Ik herken daar veel in. Je voelt inderdaad de druk als er iemand uit je straat vlak voor je, bij de sigarenboer, een staatslot koopt. Schatten. Loeren. Het zal je toch niet gebeuren dat die proleet voor je, die lul van nummer 32, een prijs gaat winnen.

Lijkt me dus helemaal lastig als je opeens 23 man in de straat hebt die met een Audi thuiskomen van hun werk. Want dat zeggen ze er dan vaak bij. Ze blijven wel werken, voor de sociale contacten. Voor het geld hoeft het niet meer. En daar sta je, voor de vierde dag een komkommer in dunne plakjes te snijden op een halfje oud wit.

Oorlogsvoering

Voorhoedewerk dus van mevrouw De Gier. Eindelijk eens iemand die knokt tegen die psychische oorlogsvoering van loterijen.

Op voetbalvelden heb ik het ook. Loop ik de kantine binnen, leggen ze net de hoofdprijzen van de loterij neer. Beetje laf om de tafel heen draaien. 'Vier weken lang onbeperkt ossenworst van Slagerij Duikelman, ook voor al uw gereedschap'. Dan ben ik verkocht. Gewoon bang dat iemand anders dat gaat winnen. Dat wil je niet, dat een ander bergen ossenworst kan afhalen.

Door deze rechtszaak zie ik het opeens heel helder. Je moet niet mee hollen, maar het woekerende grootkapitaal keihard in het gezicht trappen. Niet meegaan in die gekte maar een daad stellen. Ik heb meteen wat dingetjes uitgeprobeerd.

Ellemieke Vermolen

Ik ben eerst naar het huis van Ellemieke Vermolen gereden. Aangebeld en haar helemaal verrot gescholden. Doordat ik weet dat zij gelukkig is met een nieuwe man voel ik mij slecht.

Ze zet ook zonder dat ik dat wil beelden op mijn netvlies. Ik wil haar helemaal niet als een opgerold zwaantje naakt onder die rokende paling van Jan Smit zien hangen. Nu heeft ze weer iets met een topkok. Wel handig, want Ellemieke is zelf zo heet als een fornuis. Die kan je zo zes plakken beenham op haar rug gooien en even om en om bakken. Als je haar rug ooit ziet, want daar ligt ze meestal op te werken. Nou ja, dat soort gedachten dus. Het geluk van Ellemieke zit mij dwars, zo ligt het eigenlijk.

Thijs Römer

Ook meteen maar naar Thijs Römer gereden. Die heeft een script geschreven voor een film met zijn vrouw Katja er in. Wil ik ook niet weten. Daar word ik onrustig van. Normaal is zo'n slechte Nederlandse film er gewoon opeens. Je weet niet eens dat ze hem maken. Al die ellende, dat hele beeld van soapacteurs die een echte grote mensenfilm aan het maken zijn, normaal heb je daar helemaal geen weet van. Lig ik in mijn bed en dan liggen zij die abominabele teksten uit hun hoofd te leren. Prima. Nu, door dat bericht over Thijs Romer, ligt dat anders.

Als ik iets niet voor me wil zien is het wel dat geborneerde wonderkindjeshoofd van Thijs Römer, beroemd door zijn familie, die zijn vrouw uitlegt hoe ze zo goed mogelijk haar tieten moet weg acteren. Want dat is de inzet dit jaar bij de Römertjes. Aan iedereen in Nederland laten zien dat zijn vrouw Katja meer is dan twee tieten met een lachend hoofd er tussen.

Bach

Ja, ik voel me emotioneel gechanteerd door dit bericht. Ik wil niet weten dat die film er komt. Ik wil niet weten dat Thijs Römer nu ook al denkt dat hij kan schrijven. Nog even en hij hercomponeert de werken van Bach.

Wie deze omhooggevallen kwal met zijn kunstenaarsbaardje in het programma 'De wereld draait door' een verklaring af zag leggen over zijn vermeende schoonheid en dat hij daarom natuurlijk de knapste vrouw van Nederland had, die weet genoeg. Een zeepbel. Geen inhoud.

Uitermate kwetsend om zoiets van te voren bekend te maken en daarom emotionele chantage van de ergste soort. Ik had dit niet willen weten.