Hoera, 33 doden!

Na de schietpartij op de technische universiteit van Virginia kon je er op wachten. De maandagavond zou worden gevuld door ernstig pratende hoofden. Door Nico Dijkshoorn.

En ja hoor. Deskundigen uit binnen - en buitenland verdrongen zich aan studiotafels om alles vanuit een breder perspectief te duiden. Reporters ter plekke stonden vlak voor de universiteit, zodat zij tijdens hun verslag zo veelbetekenend mogelijk over hun schouder konden kijken als ze het woord 'slachting' of 'bloedbad' lieten vallen. Een veeg teken, dat ik de televisie-coverage van deze schietpartij tot op de minuut kon voorspellen.

Natuurlijk werd er, terwijl de lijken nog warm waren, druk gesproken over het gemak waarmee in Amerika wapens kunnen worden aangeschaft. Daar kwamen ze weer voorbij, de bekende beelden van bebaarde Yanks die in een vuurwapensupermarkt gezellig een pistool kopen.

De Helden Van De Dag werden, nog maar 12 uur na het drama, voor de camera getrokken. Amerika zoekt na iedere ramp zo snel mogelijk een held, anders begrijpen de mensen voor de televisie het niet. Onafgebroken werd de foto van de Enge Zuid-Koreaan getoond. Nog maar eens de amateurbeelden van de schotenwisseling.

Bord op schoot

Heel de wereld zat met een bord eten op schoot te kijken hoe er 33 dode studenten en leraren bebloed het gebouw uit werden getild. Tientallen redenen hoorde ik voorbij komen waarom de dader had besloten deze enorme Fuck You naar iedereen om hem heen te maken.

Het enige goede antwoord hoorde ik echter niet voorbij komen en dat luidt; omdat de wereld die bloedige Fuck You keurig en bijna op afroep voor hem in beeld zou brengen. De moordenaar wist dat hij met een enorme visuele knal er uit zou gaan. Aandacht verzekerd. Hoe meer je er omlegt, des te langer ben je op de buis.

Aanmoedigend effect

Het medium televisie wast de handen in onschuld. Geen één commentator vroeg zich maandagavond af of de enorme media aandacht voor dit soort slachtingen een aanmoedigend effect kan hebben op potentiële maniakale suïcidalen.

Een reporter van het NOS journaal meldde dat er "natuurlijk erg veel aandacht van de media was". Ik vind dat helemaal niet natuurlijk. De moordenaar heeft deze slachtpartij geregisseerd als een slechte tienerfilm, inclusief de pathetische afscheidsbrief.

Hij verkeerde in de prettige wetenschap dat ieder woord van zijn brief en iedere naar buiten getilde dode wereldwijd door televisiezenders eindeloos zou worden herhaald. En hij werd op zijn wenken bediend.

Dood is geld. De discussie of videogames het gebruik van buitensporig geweld aanwakkeren en of je in de States te makkelijk een wapen kunt kopen, die discussie wordt op de televisie maar al te graag gevoerd, maar een eerlijke blik naar binnen, een moment van bespiegeling en jezelf afvragen of deze Media is Money-houding niet juist deze moordpartij heeft veroorzaakt, ze beginnen er niet eens aan in televisieland. Te gevaarlijk. Gaat te veel geld kosten.

Het hele mediacircus voltrok zich volgens het vaste patroon. Beelden van ontredderde mensen, beelden van gebroken ouders, slechte foto's van de dader, een betere foto van de dader, een ooggetuigenverslag en een gestorven held.

Bush

En natuurlijk President Bush die, anders dan na de overstroming in New Orleans, waar de negers een week mochten rondzwemmen tot er hulp kwam opdagen, snel ter plekke was om in een fijne Amerikaanse gymzaal zijn medeleven uit te spreken.

Daar waren ze weer, de knikjes op de goede camera, het precies op tijd inzoomen op de nabestaanden. Niet moeilijk. Ze hadden gewoon een oud draaiboek van een andere kapotgeschoten school uit de kast getrokken.

IJsbeertje

Het wachten is op de volgende, naar aandacht hunkerende gek die noodgedwongen over deze 33 doden heen zal moeten gaan om genoeg journalisten naar de moordplek te trekken. Voor 15 doden komen ze niet eens meer. Filmen ze liever een Heel Lief IJsbeertje.

Tip de redactie