Google-haters kregen acuut last van pijn in het achterwerk toen ’s werelds meest bekritiseerde zoekmachine donderdagavond een elektronische bril aankondigde. Ten onrechte. Door Arjan Dasselaar

Best leuk hoor, dat eeuwige gekat tussen mensen die Apple geweldig vinden en mensen die vinden dat juist Google niets fout kan doen.

Maar donderdagavond was de kinderachtigheid wel erg dominant aanwezig op Twitter.

Het onderwerp van spot was ‘Project Glass’. Dat is de nogal rare naam voor een zogeheten Augmented Reality-bril (AR-bril). Een bril die het, à la de Terminator-films, mogelijk maakt om computerinformatie te raadplegen over uw omgeving terwijl u er naar kijkt.

Zonder dat u uw telefoontje tevoorschijn hoeft te halen. Daarvoor waren al wel de nodige AR-toepassingen beschikbaar, zoals het Nederlandse Layar.

Al gesignaleerd

Het ding werkt. Google-medeoprichter Sergey Brin is al met de gadget gesignaleerd, en de zelden jokkende New York Times meldt dat Google-medewerkers de bril in het openbaar zullen testen. Volgens opnieuw de New York Times zou het ding tussen de 250 en 600 dollar gaan kosten.

Inmiddels barst het van de parodiefilmpjes op Project Glass. Die zijn soms grappig en soms van het niveau ‘trek aan mijn vinger’, maar allemaal gaan ze voorbij aan de nuttige toepassingsmogelijkheden van Project Glass.

Onvermogen

Zoals het bestrijden van prosopagnosie. Nee, dat kunt u niet eten. Prosopagnosie is de medische naam voor ‘gezichtsblindheid’, oftewel het onvermogen om gezichten te herkennen.

De Project Glass-bril bevat niet alleen een schermpje maar ook een camera. Dan is het niet zo’n grote stap naar gezichtsherkenning door de bril, die de drager vertelt wie er voor hem staat.

Natuurlijk barst het van de ongeïnteresseerde horken met wie medisch niets mis is, maar die niet de moeite nemen om te onthouden wie ze ontmoeten. En van de verstrooide figuren. Dat brengt me op:

Verstrooid

Het professor Zonnebloem-syndroom. Ik weet niet hoe het met uw hoofd is gesteld, maar ik denk altijd aan 31.415 dingen tegelijk. En dus vergeet ik tegelijkertijd aanzienlijk meer dan de helft.

Omdat het niet zo sympathiek is om in een gesprek een puntenlijstje af te krassen, verzuim ik regelmatig vragen te stellen waarvan ik me het belang pas weer in de auto naar huis realiseer.

Onsympathiek

Natuurlijk is er e-mail om achteraf de ontbrekende informatie te verwerven, maar bij zakelijke vergeetachtigheid staat dat slordig en bij persoonlijke gesprekken zelfs ronduit onsympathiek.

Een bril die het genoemde puntenlijstje voor me bijhoudt, is al een stuk minder opvallend. En indien uitgerust met (werkende) spraakherkenning kan zelfs het afkrassen van te bespreken punten automatisch gebeuren.

Reclame

En dan vergeet ik nog voor de hand liggende toepassingen. Nee, niet het aanbieden van reclame, hoewel dat ongetwijfeld zal gebeuren (en ongetwijfeld zal kunnen worden uitgeschakeld, al dan niet tegen betaling).

Maar wel het volautomatisch in uw gezichtsveld tonen van politiecontroles als u op de snelweg rijdt. Zodat u tijdig kunt remmen – en even kunt zwaaien naar die Apple-fan die een fikse bekeuring krijgt omdat hij met zijn iPhone aan het bellen was tijdens het rijden.

Dat kan trouwens ook met de Google-bril, maar dan handsfree.