Waarom maken zoveel mensen zich druk om PvdA-kandidaat Tjeerd van Dekken? Als vermeende stalker past hij juist perfect tussen de al in Den Haag aanwezige politici. Door Arjan Dasselaar

Een vermeende stalker op je lijst. Er was de afgelopen weken veel misbaar over PvdA-kandidaatkamerlid Tjeerd van Dekken die ooit in een grijs verleden zijn vriendin onheus zou hebben bejegend.

Stalken is natuurlijk Totaal Niet Netjes en zelfs strafbaar. Dat weten ze bij de PvdA natuurlijk ook en toch is Van Dekken daar al jaren actief. Je vraagt je af of de PvdA meer weet dan wij, of dat de partij het wel best vindt.

Gevaarlijker volk

Maar ik vraag me vooral af waarom iedereen zich zo druk maakt over Van Dekken. Niet omdat ik een vrouwelijk familielid aan hem toe zou vertrouwen zonder twaalfkoppig gewapend escorte – maar omdat er in Den Haag nog wel wat gevaarlijker volk rondloopt.

We hebben het dan over mensen die niet één Nederlander stalken, maar het mogelijk maken om (potentieel) de gehele bevolking in de gaten te houden. Mensen die al macht hebben, in tegenstelling tot Van Dekken, die dat nog maar moet afwachten.

Rijtje

U wilt een rijtje, u krijgt een rijtje.

CDA-minister Ernst Hirsch Ballin is natuurlijk de onbetwiste nummer 1. De man die graag cartoonisten van zijn bed laat lichten. Hoeveel kunstenaars zijn er die wel door de ‘Interdepartementale werkgroep cartoonproblematiek’ als verdacht zijn aangemerkt, maar naar aanleiding van het Nekschot-rumoer toch maar niet gearresteerd?

Afluister-Top-10

Hirsch Ballin, de man die Nederland hoog doet scoren in de internationale afluister-Top-10. Hirsch Ballin, de man die de meldingsplicht voor de AIVD wil afschaffen zodat u en ik bespioneerd kunnen worden zonder dat de inlichtingendienst hiervan achteraf melding hoeft te maken.

Wie vanuit de bosjes zijn ex-vriendin met een verrekijker in de gaten houdt, noemen we terecht een sicko. Maar wie een compleet justitieel apparaat aanstuurt dat alleen verantwoording hoeft af te leggen op obscurantistische en dus voor burgers ontoegankelijke wijze, heet in Den Haag iemand die het land veilig houdt.

Veiligheidsdrogreden

Juistem. Dat geloof ik alleen niet. En niet alleen omdat Benjamin Franklin deze domme denkwijze – dat je vrijheid kunt kopen door het op te geven - ooit al afdoende heeft afgeserveerd met het prachtige aforisme: ‘They who can give up essential liberty to obtain a little temporary safety, deserve neither liberty nor safety.’

En de veiligheidsdrogreden gaat al helemaal niet op voor andere politici die zich in het geheel niet met veiligheid bezighouden. CDA-minister Camiel Eurlings bijvoorbeeld, die dolgraag een kilometerheffing wilde, waarbij precies wordt geregistreerd waar uw auto is geweest op welk moment. Dat plan lijkt nu afgeschoten, maar vergis u niet. Het CDA is beter in het openen van achterdeuren dan de gehele Amsterdamse penose.

‘Afgezwakte’ variant

Zo liet Jan Peter Balkenende tijdens een door de ANWB lijsttrekkersdebat weten dat zijn partij een ‘afgezwakte’ variant wil invoeren. Een soort stalken light, zeg maar.

En wie niet mee wil doen, zal persoonlijk verdacht gemaakt worden. Zo beweerde een onderzoekster van de Rijksuniversiteit Groningen dat privacybezwaren het grootst zijn bij mensen met het meeste geld.

Centenkwestie

De insinuatie is duidelijk: de privacybezwaren zijn nep, het is puur een centenkwestie. Maar dat is om twee redenen onzin. Eén: mensen met meer geld hebben ook gemiddeld genomen een hogere opleiding. Voor hetzelfde, eh, geld is dat de oorzaak van hun privacyangst. Correlatie is iets anders dan causaliteit. Twee: als er al opportunistisch gebruik wordt gemaakt van het privacybezwaar, betekent dat nog niet dat deze kritiek inhoudelijk niet klopt.

Laten we het eens omdraaien: wat betekent het dat kilometerheffingsvoorstanders grijpen naar dubieuze retorische middelen zoals het verdacht maken van de bron van kritiek, in plaats van in te gaan op de terechte privacybezwaren? Zoals Margaret Thatcher al zei: ‘Ik ben blij dat u persoonlijk wordt, dat betekent dat u door uw argumenten heen bent.’

Afgeschoten

Niet dat ik denk dat het CDA onder de indruk zal zijn van dit artikel. Integendeel. Want ondertussen staat CDA-minister (he, dat is de derde al, zou dat toeval zijn?) Maria van der Hoeven op het punt om ons alsnog een slimme energiemeter door de strot te duwen. Dat plan werd eerder afgeschoten, of althans: zo leek het.

‘Nee’ is ‘ja’

Echter, in tegenstelling tot de vele Postbus 51-reclames die vonden dat ze mannen duidelijk moesten maken dat ‘nee’ ook ‘nee’ betekent, staat ‘nee’ in de Haagse politiek voor ‘we proberen het later nog een keer, maar dan minder opvallend, en eventueel noemen we het anders.’ (Zie ook: Europese Grondwet.)

En zo krijgen we via een omweg waarschijnlijk alsnog een slimme energiemeter, met alle privacy-ellende van dien. In dit gezelschap kan ik me voorstellen dat niemand bezwaar heeft gemaakt toen het verhaal dat Tjeerd van Dekken ooit een medeburger zou hebben gestalked, bekend werd. Integendeel. Waarschijnlijk was het een keiharde voorwaarde.