Op het web wordt u belaagd door loverboys, digitale bankrovers en computerkrakende journalisten. Maar wat u ook overkomt, meestal krijgt u zelf de schuld. Door Arjan Dasselaar.

Weet u het nog? Eind juli warden computers van diverse rechtbanken platgelegd. Dat lokte veel grappen uit, ondermeer van uw columnist, die onmiddellijk een paar exemplaren van het Handboek Digitale Criminaliteit naar de rechterlijke macht opstuurde.

De timing was dan ook weinig gelukkig. Eveneens eind juli startte minister Hirsch Ballin met de campagne Veilig Internetten. Die campagne moest consumenten ‘bewustmaken’ van de gevaren van onzorgvuldig internetgebruik.

Jij-bak

In normaal Nederlands: de campagne ‘Veilig internetten’ had zowel een goed punt als een hoog jij-bakgehalte. Natuurlijk is het onverstandig als u teveel persoonlijke gegevens op het web laat slingeren. Of nooit uw antivirussoftware bijwerkt.

Het venijn zit hem in het tweede deel van de slogan. ‘Veilig internetten. Heb je zelf in de hand.’ Eh, nee. Niet altijd.

Problemen voorkomen

Toegegeven, de getroffen rechtbanken zaten er vermoedelijk zelf naast. Het is niet helemaal duidelijk of het om een al bekend virus ging, maar met goed systeembeheer hadden veel problemen voorkomen kunnen worden.

De oorzaak van het probleem dreigt echter door slogans als ‘Veilig internetten. Heb je zelf in de hand’ te worden vergeten. Als er geen criminelen waren die virussen maakten, hadden de rechtbanken geen probleem gehad.

Beetje dom

Tuurlijk, de virusbesmetting van de rechtbanken doet denken aan iemand die zijn fiets niet op slot zet. Het blijft een misdaad om die fiets te stelen, maar een beetje dom is het wel.

Maar er zijn ook gevallen die minder zwart-wit zijn. Zoals de kraak van het e-mailaccount van staatssecretaris Jack de Vries.

Tijdschrift Revu huurde een deskundige in, die zich met behulp van een zogeheten brute force attack toegang verschafte tot de mail van De Vries.

Niet zachtzinnig

Een brute force attack: de naam zegt het al, gaat niet zachtzinnig. In dit geval waren er 14.000 (!) computers nodig. Dat is geen slordigheidje van Jack de Vries, dat is een bankkraak in opdracht van Revu.

Had Jack de Vries zijn mail met daarin mogelijk staatsgeheimen kwetsbaar gemaakt door een briefje met het wachtwoord onder zijn koffiemok te plakken en daarmee door Den Haag te banjeren, dan was dat inderdaad nieuws geweest.

Kluizenkraken bij Nout

De actie van Revu lijkt echter eerder op het inhuren van een kluizenkraker om eens te kijken hoeveel spaargeld Nout Wellink thuis achter de schilderijen in zijn Lips bewaart.

Vreemd dus dat Revu steun krijgt van de Nederlandse Vereniging van Journalisten, die dit criminele gedrag volstrekt normaal lijkt te vinden. Let wel: voor de actie van Revu werden ook nog eens 14.000 computers ongevraagd geïnfecteerd met een Trojaans paard.

Ik moest onmiddellijk denken aan deze parodie van The Onion, over journalisten die een vliegtuig kapen om de onveiligheid van luchthavens aan te tonen.

Slachtoffer als schuldige

Blaming the victim, noemen Amerikanen de strategie om slachtoffers als De Vries de schuld te geven van wat hen ongewild is overkomen. Deze strategie is wijdverspreid.

Deze week kwam een onderzoek uit naar loverboys, die internet schijnen te gebruiken om hun slachtoffers te recruteren. Is dat ook de schuld van de slachtoffers?

In het nieuwsbericht staat: ‘Bovendien geven de meisjes zich via internet sneller bloot. Soms letterlijk, waardoor de loverboys hun slachtoffers kunnen afpersen.’

Dus omdat de overheid digitaal tuig niet weet aan te pakken, doen vrouwen er goed aan niet al te opzichtig online te flirten?

Digitale burqa

En ik maar denken dat het een teken van beschaving is dat vrouwen hun lichamen niet onder donkere, al dan niet digitale, lappen hoeven te verbergen uit angst voor de roofdieren onder ons.

Dat professor Corien Prins constateert dat de overheid tekortschiet in de aanpak van digitale criminaliteit is dan ook een gotspe.

Veel belangrijker is het antwoord op de vraag: wanneer gaat de overheid energie steken in het arresteren van digitaal tuig, in plaats van jij-bakkende campagnes?