Kindervriend

AMSTERDAM - Zelfs een politicus mag van mening veranderen. Zelfs Sybrand van Haersma Buma. Zelfs over kinderopvang. Door Peter Wierenga

Ik kan me voorstellen dat Jolande Sap kookt. Dat de stoom uit haar oren komt. Jarenlang ageren tegen bezuinigingen op kinderopvang, dan die bittere pil toch maar slikken als onderdeel van het Lenteakkoord, de hoon van de vakbond over je heen krijgen – en dan meneer Buma naast je horen zeggen dat het CDA, de partij die al jouw plannen met een boogje in de prullenbak smeet, opeens van die bezuiniging af wil.
 

Zo roept het woord Lenteakkoord middenin de zomer een sombere herfststemming op en zien we de eerste kille voortekenen van een campagne.

Verkiezingsretoriek

Holle verkiezingsretoriek, briest Sap, maar laten we dat pleonasme voor wat het waard is, want die is op wonderbaarlijke wijze steevast op zichzelf van toepassing. Laten we liever Buma's gezigzag vergeven zoals we zelf ook vergeven hopen te worden en hem een eerlijke kans geven. Dan, zo is mijn gevoel, mogen we CDA dankbaar zijn.

Het gaat niet alleen om de vraag of een van de ouders dan maar moet stoppen met werken, als de kinderopvang zeer duur wordt, maar ook om de vraag of Nederlandse onderdanen dan misschien wat terughoudender zijn in de gezinsuitbreiding.

Het zal best dat de kinderopvang creatieve wegen vindt om te overleven. Geld maakt lui. En het zal best dat rijke ouders de crèche prima zelf kunnen betalen. Daar gaat het niet om. Ik vind dat iedereen gekoesterd moet worden die de taak op zich neemt om kinderen op te voeden. Daarom valt de klacht van een alleenstaande, die ik ooit las, dat gezinnen voorgetrokken worden en dat daaraan zo snel mogelijk een einde dient te komen, te kwalificeren als doorgeschoten gelijkheidsmanie – om er een extra pleonasme in te gooien.

Als we allemaal alleen bleven staan, was er niemand om voor onze oude dag te zorgen.

Geboortecijfer

De continuïteit van een samenleving staat of valt met het geboortecijfer. Een cijfer dat na een gevaarlijk dieptepunt de laatste jaren weer aan het stijgen is – mede dankzij de hogere inkomens, beter bekend als sterkste schouders. Daar moeten we voorzichtig mee zijn, dat we niet nog een pondje bij die zwaarste lasten doen, ook schouders kunnen het begeven. Drie keer kraaien en je hebt een nieuwe partij, zo zie je bij de ouderen.

Het is dat jonge ouders, de goden zij dank, het te druk hebben daarvoor. Nog wel.

Dus is het best begrijpelijk dat het CDA als gezinspartij de zuinige centen wil spenderen aan kinderopvang. Het klinkt zo logisch dat je je alleen afvraagt waarom Van Haersma Buma eerder de tegengestelde mening toegedaan was. Daar blijft hij vaag over. Het geheugen van de kiezer mag dan kort zijn, dat is nog geen reden om zijn intelligentie te beledigen.

NUwerk

Tip de redactie