Het is officieel: we hebben een weigerminister. Liesbeth Spies weigert om een einde te maken aan het fenomeen weigerambtenaar, al gaat de hele Kamer op haar kop staan. Want weigeren kon wel eens een grondrecht zijn. Door Peter Wierenga

Verrek daar cirkelt rook op vanachter een heuveltje: een mini-offensiefje tegen wat ze bij het CDA de “mal” van het liberalisme noemen. Ze vertikken het om nog langer door die liberale hoepel te springen.

De brief van Spies is het voorbeeld. Zie ook Mona Keijzer, de jongste parel van het CDA, die zaterdag in de Volkskrant misschien niet geheel toevallig al pleitte voor tolerantie en “echte” (opgepast!) vrijheid.

“Neem de ambtenaar die er moeite mee heeft homo’s te trouwen. Ik vind het oké dat jij homo bent, vind jij het oké dat ik er moeite mee heb twee homo’s in de echt te verbinden? Dat is weg, dat mis ik gigantisch.”

Lieve Mona, asjemenou? Je voegt snel toe dat je zelf buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand bent en niet zou “haperen” als je twee homo's moest trouwen, maar het onheil is al geschied. Tolerantie is een glibberig begrip, de appels en peren vliegen ons om de oren.

Niet oké

Om te beginnen vindt die ambtenaar homoseksualiteit kennelijk toch niet honderd procent oké, anders zou hij ze in de echt verbinden. Maar bovendien is trouwen een wettelijk recht van alle Nederlanders, ongeacht seksuele geaardheid of wat dan ook.

Daar mag je van vinden wat je wil, van jakkes tot joehoe, maar dat wil niet zeggen dat je je medeburgers mag weerhouden van dat recht omwille van je eigen – al dan niet religieus geïnspireerde – opvattingen. Vervang voor de grap eens man en man door christen en hindoe, of blank en zwart...

Ergo: als je geen homo's wilt trouwen, kan je beter geen trouwambtenaar worden. Vervelend misschien, maar is het zo'n ramp als je overtuiging sommige hoekjes in de arbeidsmarkt onbereikbaar maakt?

Zeker als je vantevoren weet waar je aan begint – voor de oude weigeraars kan ik me nog clementie voorstellen. Maar zelfs aan het weren van nieuwe weigeraars wil Spies niet beginnen, zo probeert ze een grondrecht te maken van het loopbaanperspectief der orthodoxen. Ik verwed er mijn leren broek om dat beide CDA-dames het intussen prima vinden dat een moslima die per se vasthoudt aan een hoofddoekje geen rechter kan worden.

En terecht. Geloof vraagt offers.

Voorrechten

Dat sommige religieuze rechten onder druk staan, het valt niet te ontkennen. Maar zijn dat niet eerder voorrechten, zoals de zondagsrust of rituele slacht? Waaraan toevallig een serieus vraagteken kleeft - of een dier nu beter af is in handen van een joods-islamitische slager, of met de kogel.

Dat debat kan in het voordeel van de kogel uitvallen. Of niet. Maar dat betekent nog niet dat er een grondrecht is op het zonder verdoving doorsnijden van kelen.

Die offers zijn overigens allang niet zo groot meer. De klassieke vrijheid van godsdienst is de vrijheid van vervolging. De leeuwen in de Hollandse arena zijn reeds lang geleden gestorven van de honger. Een toekomst als toetje zit er voor jullie niet in, lieve Mona en Liesbeth. Zo fanatiek zijn wij liberalen ook weer niet. Echt.