Het is een gave, in de komkommertijd uitlopen in de peilingen. Emile Roemer doet het. Mag hij ondervinden hoe het is om het mikpunt te zijn. Door Peter Wierenga.

Natuurlijk is de verleiding groot om te schrijven over GroenLinks, dat blij moet zijn dat de helft van Nederland op de camping zit en dus verstoken blijft van de wetenschap dat het fractiebestuur van die partij nooit meer bijeenkomt.  

Tja... andere keer misschien. Zou voelen als doortrappen op een zielig jongetje dat al op de grond ligt en zo laf zijn we ook weer niet. Pas als het bij de groenen gesmeerd loopt, hebben we nieuws.

Rotte tomaten

Nee, dan de Socialistische Partij. Staan midden in de zomer voor op de liberalen en beginnen het Torentje al heel voorzichtig te ruiken. Dan is het wachten op de rotte tomaten die ze normaliter zelf gooien – en ja hoor, daar vliegen ze al door de lucht.

Roemer is “te licht” als premier, tekende Elsevier op uit de mond van onder meer een tennismaatje. Die zou ik de volgende keer vol op het lichaam raken. Komt ie met zijn motoriek vast mee weg...

In de blogosfeer klinkt gelijksoortig gegrom.

Dossierkennis

Niet dat ome Emile wakker hoeft te liggen van de kritiek. Een dossiervreter als Al Gore heeft het niet gered, in tegenstelling tot de legendarische Ronald Reagan, die bij wijze van spreken liever wou wegdutten tijdens vergaderingen. Daar tillen rechtse media dan wat minder zwaar aan. Er is een zeker causaal verband tussen het belang dat wordt gesteld in dossierkennis en ideologische verwantschap.

Net als de continue nadruk op de fiscale agenda van de SP, zodat je onderhand ervan overtuigd bent dat de rijken straks honderdvijftig procent belasting gaan betalen. Bangmakerij die doet denken aan de opgeheven vingertjes toen de PVV op het punt stond om te gedogen.

Comités om de rechtsstaat te redden doken op vanuit het niets, en zijn daarin ook weer spoorloos verdwenen. De noodzaak om coalities te sluiten, hoe lastig ook, haalt overal de scherpste randjes af.

Meeregeren

Dat we Roemer van clichés mogen betichten, vooruit. Natuurlijk wil hij meeregeren, legde hij uit op de radio. “Als je aan de knoppen zit, dan heb je de touwtjes echt in handen en kun je veel meer bereiken.” Als je premier bent, ben je inderdaad premier.

Hij is niet de enige die uitstekend niets kan zeggen. Alleen komt daar in zijn geval nog iets bij. De kunst die Roemer beheerst, is om links te zijn en verontwaardigd, zonder zuur over te komen. Magere yoghurt die smaakt als roomijs.

Dat joviale, het is een groot wapen, eigenlijk net zoals het is voor rivaal Mark Rutte. Verrek. Zo wispelturig is de kiezer dus niet. Het wordt een tweestrijd tussen een linkse allemansvriend en een rechtse. Eindelijk, een constante.