AMSTERDAM - Nee hoor, dat komt wel goed met Dirk Poot. Nog even een houten been aanmeten, dan is de leider van de Piratenpartij er helemaal klaar voor. Piratenhoed op en hopla, dat Binnenhof enteren. Door Peter Wierenga

De piratenpartij. Opeens duikt ie ook op in de peilingsmachine van Maurice de Hond, die minstens 1 zetel voorspelt. Het leek me altijd een lokaal Zweeds dingetje. Maar hij is er nu echt, de Nederlandse afdeling.

En dan doet de naam toch wonderen. Je kunt het niet laten bij die klank, dat zwijmelen naar echte vrijheid, de vrijheid om te roven en – met die oogverblindend mooie vrouw vastgebonden aan de vlaggenmast – achter de horizon te verdwijnen, de ondergaande zon tegemoet.

Gevoelige snaar

Pure romantiek. Ik heb zelfs sinds eeuwen weer eens een partijprogramma doorgenomen. De vrijheid van de zee is nu de vrijheid van het web, aldus de piraten. En die wordt bedreigd. Dat raakt een gevoelige snaar.

Over de onbedwingbare neiging tot controle van het koude monster Staat hoeven we ons immers geen illusies te maken, of de dreiging nu Acta heet of in een andere vermomming komt. Niet voor niets noemde een onverdacht figuur als Gerrit Komrij – ik blijk %^* zo ongeveer de enige journalist in Nederland te zijn die hem nooit ontmoet heeft, maar goed, hij ruste zacht – hackers de ware helden van onze tijd.

Iets anders. De zeven miljard die de overheid jaarlijks verspilt bij automatiseringsprojecten, daar weten de piraten ook wel raad op. Hoe ze dat gaan doen, daar zeggen ze niets over, maar ach, het zou flauw zijn om daar meteen een punt van te maken. Als ze slagen kan die btw-verhoging teruggedraaid worden en dat is wel zo fijn. Laat me nog even zwijmelen.

Virtuele dekschrobbers

De ware romantiek zit 'm in hoe deze piraten zichzelf georganiseerd hebben. Dirk Poot mag dan wel de kapitein zijn, iedereen praat mee over de koers, tot de virtuele dekschrobbers aan toe.

Subtiel wijzen ze erop dat slechts twee en een halve procent van de bevolking lid is van een politieke partij, en dat democratie meestal niet meer betekent dan eens in de vier jaar een kruisje zetten, al is dat tegenwoordig gelukkig iets vaker... Dat gaan ze anders doen, aye!

Niet dat ik gecharmeerd ben van de voortschrijdende versplintering van het politieke landschap. Het is eerder een gokautomaat waar de kiezer een stuk fruit mag vasthouden, om dan aan de goden overgeleverd te zijn wat er verder in het rijtje komt te staan en of dat toevallig een winnende combinatie is.

Juist om die reden lijkt het me een mooi experiment om ook tussendoor wat meer invloed mogelijk te maken, of althans een poging te wagen. Met een stel vrijbuiters.

Dus laat de stoffige vergaderzaaltjes een zilt luchtje krijgen. Die piratenhoed belooft Dirk in ieder geval met Prinsjesdag op te zetten. Ik stuur hem vandaag nog een papegaai op. Eerlijk gejat!