Hij staart naar buiten. Naar die akkers waar dat water over vloeit, naar die molens die traag draaien. Hij werpt een blik op het antwoordapparaat in de hoek, zoals hij elke dag bij thuiskomst doet. Maar geen flikkerend lampje, zelfs geen berichtje van Mark. Door Peter Wierenga.

Zo heb je alle troefkaarten in handen, hangt de pers aan je lippen en wordt zelfs die ene bedachtzame senator van je partij angstvallig in de gaten gehouden, zo ben je alweer vergeten. Kees van der Staaij zucht diep. Anderhalf jaar schitterde de SGP als nooit eerder in de geschiedenis, het lijkt inmiddels een eeuwigheid geleden.

Wie had gedacht dat de staatkundig gereformeerden zo'n sleutelpositie in zouden nemen, als gedoger van de gedoogconstructie? En ze speelden het slim. Nooit iets op papier zetten, gewoon discreet de juiste minister of staatssecretaris aanschieten als ze ergens mee zaten en voor je het wist was het geregeld in een of ander achterkamertje.

Niet dat ze zo veeleisend zijn. Als grote gezinnen maar niet te zwaar gepakt worden, de zondag een rustdag blijft en trouwambtenaren homo's mogen weigeren, steunen ze zonder morren 18 miljard bezuinigingen en een keihard immigratiebeleid. Dat paste toch al in het straatje. En die liberale principes bleken vrij eenvoudig te koop, dat was een meevaller.

Sympathiek

Nee, best sympathiek die streng-gereformeerde jongens. Beetje jammer van die ouderwetse opvattingen over de rol van de vrouw, maar als je met ze doorpraat geven ze ook wel toe dat zelfs hun partij er eens aan moet geloven. Ooit.

Maar zodra in het Catshuis het doek viel, was ook de Van der Staaij-show over. Niet voor hemzelf natuurlijk: SGP-lijsttrekkers gaan vele decennia mee en de twee zetels staan ook al vantevoren vast. Maar wel voor de partij, die meteen buitenspel stond en zich bepaald niet welkom voelde bij de Kunduz-coalitie. Al peperde Van der Staaij Alexander Pechtold nog even fijntjes in dat ze na de verkiezingen best een of twee zeteltjes tekort zouden kunnen komen en dat hij dan graag alsnog zou aanschuiven, mét wensenpakket...

Macht

Wie weet. Het is de macht van de kleintjes om net die doorslaggevende zetel te kunnen leveren, de macht die een parlement zonder kiesdrempel ze in de schoot werpt. Hero Brinkman droomde even van die macht, met zijn afsplitsing, maar zal vermoedelijk het podium roemloos verlaten. Jan Nagel maakt een grotere kans om de schrik van het Binnenhof te worden, met 50Plus. Na de zwarte kousen en de dieren hebben nu ook de bejaarden een eigen partij. We mogen van geluk spreken dat Sywerts jongerenclub nog even vanaf de zijlijn blijft opereren.

Al die versplintering zou wel eens tot een wanhopige formatie kunnen leiden. Maar de Kamer vragen om een kiesdrempel op te werpen, dat klinkt als de welbekende kalkoen en het kerstmenu. Kees mag blijven dromen naast de telefoon.