BAM! Het heeft me een halve week gekost, maar ik begin dat nieuwe motto te doorgronden. Beroemde Andere Mensen inzetten. Door Peter Wierenga.

Om te beginnen: goed dat Tofik Dibi – die consequent opkomt voor vrijheid van meningsuiting, en dan heb je al snel mijn sympathie - zich kandidaat stelt voor het leiderschap. Goed voor GroenLinks, want partijen die openlijk om het leiderschap strijden, klimmen steil omhoog in de barometers, ondanks of juist dankzij zoutloze debatten zonder echte animositeit.

Zelfs voor Jolande Sap is het goed – zolang ze niet verliest uiteraard.

Ze heeft in elk geval het voordeel dat ze er nog niet zo lang zit, zodat leden die niet per se van haar gecharmeerd zijn haar misschien nog wel het voordeel van de twijfel willen geven. Plus het Lente-akkoord (al voelt het buiten als herfst) waar de vijf partijen vast uit zullen komen, omdat ze allemaal enorm op hun bek zouden gaan als het alsnog mislukte. Het biedt GroenLinks een serieuze kans om na 12 september voor het eerst op dat bordes te staan.

Dat beetje krediet zou haar erdoor moeten slepen. En dan heeft ze een heus mandaat.

Vrijheid

Maar nu even een klein dingetje over Tofik. De man die vrijheid vooropstelt, maar verder in zijn links-liberale ideeën niet veel verschilt van Jolande. Allemaal prima. Nee, het zit hem meer in de stijl. BAM! Als voorbeeld geeft hij het kinderpardon. En dan bekruipt me opeens een ongemakkelijk gevoel.

Datzelfde gevoel dat ik ook al in mijn onderbuik bespeurde toen hij het kinderpardon lanceerde in de media. Een aparte website met steunbetuigingen van Bekende Nederlanders, waar je ook als Onbekende Nederlander je handtekening kan zetten voor de initiatiefwet van PvdA en ChristenUnie, die hier buiten hun eigen schuld om 'gewortelde' asielkinderen een verblijfsvergunning willen geven. Erg sympathiek, daar niet van, maar toch...

Democratie

Het zullen de BN'ers zijn. Is dat nou democratie, als mensen over de streep getrokken worden door een bekende kop? Een gezicht dat ze associëren met het fijne gevoel van goede doelen? Klinkt niet als een bewuste, eigen afweging. En bij hoeveel stemmen stelt het daadwerkelijk iets voor? Met een stuk of honderdduizend heb je nog geen procent van alle Nederlanders. Alsof die het voor het zeggen zouden moeten hebben. Lust ik er nog wel een paar.

Akkoord, een hele rits aan lokale CDA-fracties ziet dat pardon wel zitten. Maar opnieuw mag je de vraag stellen: hoe democratisch is dat? Zouden ze er echt campagne over hebben gevoerd in hun dorp of stad, is de lokale kiezer om een oordeel gevraagd? De op het CDA-congres breed gesteunde Mauro-resolutie om iets voor die asielkinderen te regelen, blonk helaas uit in vaagheid. Vragen, vragen, vragen.

PVV

De klem van het CDA lag niet alleen aan de afspraken met de PVV. Het trauma van het eerdere generaal pardon, dat de christendemocraten – mede – een soft imago opleverde en ze wellicht een hoop stemmen kostte, zit diep. Geen wonder dat Raymond Knops, woordvoerder asielbeleid, en Sybrand van Haersma Buma, de meest waarschijnlijke troonsopvolger der christendemocraten, het voorstel van de lokalo's meteen naar de prullenbak verwezen.

Dibi had het kunnen weten. Politiek is stemmen tellen, en het CDA is nodig voor een meerderheid. Dan is het misschien toch niet zo handig om je website zo te noemen, hoeveel BN'ers je er ook op gooit. Dan had hij dit juist misschien iets zachter moeten brengen. Maar verder mag hij zo veel en zo hard BAM! roepen als hij wil. Ik verheug me erop.