Veel veelzeggender kan een anekdote niet zijn. Abdul Hay, politieagent in talibanrijk Kunduz, moet als hij thuiskomt in zijn eigen dorp zijn uniform uitdoen en z'n wapen verstoppen. Door Peter Wierenga.

Anders snijdt op zeker moment iemand zijn keel door.

En waar praten we hier over? Of we de agenten die we daar opleiden wel goed kunnen 'monitoren'.

Het is al genoeg gezegd. De eisen die de Kamer en dan vooral GroenLinks – uit angst voor de wreed-pacifistische achterban – stelt aan de politietrainingsmissie in Afghanistan zijn te wereldvreemd voor woorden. Stel je voor dat door-ons-getrainde-cops eens de taliban zouden aanvallen. Dus is er afgesproken dat 'we' in de gaten houden dat dit niet gebeurt. Dus is de missie niet uitgebreid met de grenspolitie omdat die al helemaal niet te traceren zijn – ook al kost het nu een half miljoen per schaarse opgeleide agent.

Dat zijn dure petten.

Als Volkskrant en Nieuwsuur berichten dat de Nederlandse Defensiecommandant wel uitkijkt voor hij uitvogelt wat er met de rekruten wordt gedaan (wat niet weet, wat niet deert is een internationaal geldig principe), terwijl de journalisten ze door simpelweg wat mobiele nummers te bellen al op het spoor komen, komt die boemerang meteen terug.

Natuurlijk niet bij de VVD. Han ten Broeke schampert terecht dat de enige manier om ze te tracken een onderhuidse chip of elektronische enkelband zou zijn.

Beseft

Het treurige is dat Mariko Peters – bij GroenLinks de motor van de missie – dat haarfijn beseft. Het leidt tot de briljante quote: 'Een volgsysteem opzetten is een hele klus en in moeilijke gebieden zal het zeker moeilijker zijn.' Ja, op een bijeenkomst van de partij grapte ze al eens dat we al niet eens weten hoeveel agenten er in Nederland rondlopen, ofwel – hoe zou dat daar moeten lukken...

Maar ze kan niet terug. Fractieleider Jolande Sap staat onder druk en gooide er vlak voor het partijcongres een veto uit tegen een uitgebreider mandaat. GroenLinks-kiezers geven haar nu zelfs een slechter cijfer dan ze Roemer, Pechtold of Samsom geven. Da's niet lekker leiden. Dan ga je die nek niet nog een keer uitsteken.

Toneel

En zo spelen we met zijn allen toneel. Doet Defensie net alsof het een civiele missie is (die F16's zijn er echt niet om luchtsteun te geven boven een stad, zo weet een beetje soldaat), blijft de beloofde praktijktraining achterwege omdat het buiten de poort van de basis te gevaarlijk is en doen sommigen quasi-verbaasd als de administratie niet tiptop is.

Het treurigste is dat het theater alle lichtpuntjes overschaduwt. In Afghanistan lijkt me dit niet de minste optie. Agenten leren hoe ze hun eigen leven kunnen redden, zoals Abdul Baqi – die een kogelregen overleefde door al zigzaggend weg te rennen, precies zoals ze hem verteld hadden – je snapt waarom ze dankbaar zijn.

Ja, we hadden misschien nog wat meer levens kunnen leren redden. Maar zigzaggen, dat kunnen we.