Soms zou je willen dat Geert Wilders homo was. Een relnicht. Die loopt op te scheppen dat ie het met Marokkaantjes doet, in de dark room of plompverloren met het tl-licht aan. Dat ie gezellig aanschuift bij De Wereld Draait Door. Zonder dat blonde haar. Kaal. Door Peter Wierenga.

Dat onbedwingbare verlangen kwam bij me op toen ik vannacht de bij Pauw en Witteman de beelden terugzag van het beroemde tv-debat op 6 maart 2002. Toen Geert nog geen haar had en Pim heette.

Toen Nieuwe Politiek nog eruit bestond dat je met een kwinkslag reageerde als er een stel chagrijnen van de Oude Politiek aan tafel het vertikten om je te feliciteren met je monsterzege in Rotterdam.

Toen Nieuwe Politiek nog niet bestond uit 140 tekens. Toen Nieuwe Politiek - ach, als je terugkijkt lijkt die al weer ouderwets.

Maar verre van vergaan.

Laat ik er niet omheen draaien. Ik mocht hem wel. Toegegeven, dat is lekker makkelijk achteraf, van de doden niets dan goeds. Maar Pimmetjes boek De verweesde samenleving is knappe sociologische analyse die ongetwijfeld op het leeslijstje van Martin Bosma stond.

Fortuyn is de bliksem waarvan de Nederlandse arena nog van natrilt. De PVV als gedoogpartner is de wettige opvolger van de LPF. Hoe anders de denkbeelden op veel zakelijke thma's ook zijn (en als het ging om zorg en arbeid was Fortuyn een stuk rechtser, liberaler zo u wilt) de PVV is de drager van datzelfde sentiment tegen immigratie en islam, dat Fortuyn aanboorde en waarop hij zweefde. Alleen al om die reden verdienen ze een kans.

Heimwee

Maar met heimwee zie ik de beelden terug. Die twinkeling. Die mis ik wel eens. Mag er een onsje zelfspot bij? Ik geef toe, het is een oneerlijke vergelijking.

De man die ondanks zijn eigen zinspelingen niet kon weten dat hij vermoord zou worden door een gek - dat besef hing pas toen het gebeurde voorgoed als een schaduw over de politiek - dolde het liefst met zijn tegenstanders en hunkerde ogenschijnlijk meer naar erkenning dan naar macht.

Je mag het ook niet verwachten van een man als Wilders die – we zouden het als een mantra moeten blijven herhalen – tot op de dag van vandaag beveiligd moet worden.

Maar op de een of andere manier, hoewel PVV'ers net zo goed over het algemeen gewone hardwerkende burgers zijn die niets van racisme of vreemdelingenhaat moeten hebben, mis ik zo nu en dan een oprecht nichterige flirt.

2022

Kon ik eens in die kristallen bol wrijven. Naar 2022.

Dan zag ik het perscommunique alias fatwa van Al Qaida, dat alle moslims met hun fikken van Geert moeten afblijven. Dan zag ik een grijzende Wilders moederziel alleen maar dolgelukkig over het Binnenhof lopen om een broodje haring te halen.

Dan zag ik hem genieten bij Waku Waku, knipogen naar Jeroen Pauw en vooruit nog een keer dan met Job Cohen bij Felderhof nababbelen over dat 'i-di-o-te' jaar 2012. Onder de Zuid-Franse zon.

De dokter zegt dat het overgaat.