Overval

Zacht van buiten, hard van binnen, dat is Spekkie. 'Verschrikkelijk' vond hij het voor Job Cohen. Maar lang zal hij er niet om rouwen, zo steekt hij niet in elkaar. Door Peter Wierenga.

Al liggen hun beider opvattingen misschien niet ver uit elkaar, hun stijlen des te meer. Hans Spekman is een straatvechter die geen genade kent. The show must go on.

Nee, niet getwijfeld of hij door moest gaan, zegt hij tegen Nu.nl. Wat dachten we niet. Net gekozen tot partijvoorzitter met meer dan viervijfde van de stemmen, en dan zeker afhaken bij de eerste de beste tegenslag. Eentje die hij misschien niet gewild, maar ongetwijfeld wel ingecalculeerd had, de man die Realpolitiker genoeg is om te beseffen dat idealen een ding zijn, maar ze realiseren een tweede.

Spekman draagt dan wel van Mongoolse yakharen gebreide truien, een geitenwollen multiculti is de Utrechter niet. Sterker nog, hij wil Marokkaanse crimineeltjes “vernederen”, omdat ze toch niet onder de indruk zijn van ons strafrecht. Andersom ging hij zelf over de schreef tegen Gerd Leers: “U zet Mauro het mes op de keel en zaagt hem al half door.”

Wortels

De wortels van dat beton liggen in zijn jeugd. Als jongetje zag hij hoe zijn oudere zus haar polsen (bijna) doorsneed, dakloos raakte en verslaafd. Zoals hij zei in De Pers: “Als je een hoge boom bent, dan is het anders dan met een psychiatrische patiënt. Als je niet presteert, moet er gewoon een ander komen.” Met een hoge boom hoef je heus geen medelijden te hebben, of dat nou de “labbekakkerige”Aleid Wolfsen is of – ik noem maar iemand – Job Cohen.

Je zou bijna vergeten dat ze samen dat gewraakte interview aan Trouw gaven. De partij moet linksaf, is zijn overtuiging, en of hij nou gelijk heeft of niet (ik vrees dat het de PvdA nog gaat tegenvallen, want Roemer zet je niet zo licht in de hoek), het grote voordeel van de Trui is dat hij wél weet wat ie wil. En zich er niet voor schaamt.

Versnelling

Dus schakelde Spekman meteen door naar de hoogste versnelling. Er komt een verkiezing: de leden geven de fractie een “zwaarwegend advies” wie ze als nieuwe fractiebaas willen. Een briljante zet die voorkomt dat een grijze muis het wint, als de kemphaantjes er niet uitkomen. En een hoop gekonkel scheelt binnen de fractie – daar valt niet veel te winnen, je moet de leden overtuigen. Plus dat de partij alvast een beetje kan proefdraaien.

Er zou rumoer zijn, de helft van de fractie zag he-le-maal niks in dit plan, zo werd geschreven, maar een dag later waren de Kamerleden alweer poeslief. Wat konden ze anders doen, na die overval door hun eigen partijvoorzitter, zonder de sympathie van de leden te verspelen...

De killer blijkt ook een strateeg.

Tip de redactie