De stilte was niet oorverdovend, de stilte verdoofde helemaal niets. Als een tikkende tijdbom werden een voor een de namen genoemd van alle Kamerleden. En klonk een afgemeten 'voor' of 'tegen' – als de duimen van 150 Romeinse keizers. Door Peter Wierenga.

Daar, boven hun hoofden, zat Mauro. In dezelfde ruimte, in een ander universum. Ik voelde me een voyeur toen ik hem – na de onvermijdelijke afloop – met zijn pleegouders de camerafuik tegemoet zag gaan. 

De stilte bleef. En ik kon niet helpen dat het toch ook extra pijnlijk voelde, omdat hij nu letterlijk met lege handen vertrok – zelfs zonder de formele zekerheid dat hij dat studievisum hier kon aanvragen. Bungelt u nog even langer, alstublieft.

De oppositie wilde het CDA de gifbeker tot de bodem laten leegdrinken. Misschien ook om er voor Mauro het meest uit te slepen, want met zo'n visum tekent hij voor zijn eigen vertrek. Niet echt een fijn vooruitzicht. Maar iedereen wist dat dit het maximale was, al nam het CDA-congres duizend resoluties aan en al waren er duizend 'dissidenten'. En toch speelden ze het hard. Van Defense for Children tot GroenLinks. Een paar druppels gif spatten op Mauro.

Geneerde

Ik geneerde me eerder al, bij de manifestatie op het Plein – waar ene Ron Voskamp het woord kreeg. De man van de waardebril. De man die een brief namens Mauro schreef die Mauro zelf nooit geschreven had kunnen hebben. En die daar, op het moment dat de aanwezigen al konden weten dat hij een achttienjarige mbo'er van Angolese afkomst een nonexistent begrip in de mond had gelegd, zijn eigen quatsch-filosofie nog eens uit de doeken deed.

Daar was ie weer, de waardebril.

Denk niet dat mijn gene grenzen kent. Op die tribune voelde ik dezelfde schaamte om de tegenstemmers, hoezeer ze ook gelijk hebben. In principe dan. Het is waar dat eerdere ministers en rechters al oordeelden dat Mauro geen recht op asiel heeft. En het is waar dat de Kamer niet op de stoel van de rechter of minister moet gaan zitten, niet moet oordelen over individuen; ze hebben hun eigen pluche, met eigen eigenaardigheden.

Coalitie

Maar iedereen weet dat ook de coalitie zich met 'dit individuele geval' heeft bemoeid. Dat het CDA de jongen valse hoop gaf, door te roepen dat het toch schrijnend genoeg was om een uitzondering te maken. Door de minister op te roepen om over zijn hart te strijken. Net zoals iedereen weet dat Leers dit ook wel wilde – maar niet mocht. De discretionaire bevoegdheid moet hij 'terughoudend' inzetten.

Als het de gedoogpartner is die toetst of de minister zich wel aan de afgesproken 'terughoudendheid' houdt, dan hoef je niet meer bij mij aan te komen met het argument van 'staatsrechtelijke zuiverheid'. Dan voel ik gene, misschien wel dezelfde als Wilders beneden in de arena weg leek te toveren in zijn onafscheidelijke telefoon.

Zonder enig gif te hoeven drinken, kreeg ik een vieze smaak in mijn mond. Steeds minder ging het om die ene Limburgse jongen met die authentieke tranen, steeds meer ging het om de schizofrene Nederlandse politiek. Het klinkt misschien vreemd, maar erg vrolijk werd ik er dit keer niet van. Daar helpen geen duizend waardebrillen tegenop.