Glazen bol

Het is moeilijk om niet van Jan-Kees te houden. Wat moet de man een engelengeduld hebben, om zich eeuwig opgewekt door al die eindeloze eurodebatten te slepen. Door Peter Wierenga.

Vandaag moet Mark het karwei afmaken, op de zoveelste cruciale eurotop in Brussel, na het voorwerk van zijn collega De Jager. Hoe het afloopt? 'Ik heb geen glazen bol', zei de laatste gisteren in de Kamer. Waar de minister van Financiën weer als een ideale schoonzoon zijn best deed om iedereen tevreden te stellen.

Oke, intussen sms't en mailt hij erop los, om slechts af en toe op te kijken en de vragensteller bemoedigend toe te knikken. Of zijn handen samenvouwend, alsof hij bidt voor een goede afloop.

Soms vermoed ik ook op een spoedige afloop van het debat, want ook als hij niks vertellen kan, moet de minister weer opdraven. Hij hobbelt van Brussel naar Binnenhof en weer terug, ons Michelinmannetje met kuifje. Standaard een scheut wax in zijn haar.

Trots

Hij vertelt kinderlijk trots dat andere landen de brieven die hij naar de Kamer stuurt, vertalen, omdat ze zo informatief zijn. En blijft lachen, ook als Ronald Plasterk op alle zenders tegelijk met een tegenstem van de PvdA dreigt als er een te vaag, slap akkoord uit de top rolt – om vervolgens zelf uiterst vaag te blijven over wanneer hij het eigenlijk te vaag vindt: 'Ik heb ook geen glazen bol.' Ook daar reageert De Jager laconiek op. De crisis gaat duidelijk aan zijn humeur voorbij.

Het is een vreemde gewaarwording, maar mijn sympathie gaat onbewust uit naar het kabinet. Zonder een cent steun van de PVV laveren Rutte en De Jager tussen euroscepsis en eurofilie door, ongetwijfeld achter de schermen een keiharde aanpak van de zondaars bepleitend in Brussel.

En soms ook openlijk, zoals nu, met harde woorden over Italië. Waarbij ik ze allleen verwijt dat ze eerlijker mogen zijn over de overdracht van souvereiniteit die een strengere Europese aanpak met zich meebrengt. Inclusief begrotingscommissaris, die er nog niet is.

Weggeven

Intussen moet De Jager zijn poot wel stijf houden. Het gaat om de miljarden die vloeien van noord naar zuid, die mag je niet te makkelijk weggeven, ook al roepen stuurlui aan wal dat het afgelopen moet zijn met het getreuzel. Toegegeven, ook ik ben zo'n stuurman die het beter wist. Ook ik liet me meeslepen door solidaire gevoelens, ach zo gevaarlijk. En hield op deze site een warm pleidooi voor het redden van Griekenland.

Al snel werd ik sceptischer – het heeft weinig zin om met publiek geld de risico's van banken en beleggers over te nemen, als de Griekse schuld onhoudbaar is. Dan moet er gesaneerd worden en flink. Desnoods vertrekt er een land uit de eurozone, zolang we ze als een echte familie ook dan blijven helpen. En de deur open laten staan voor een terugkeer.

Vergeet Merkozy: Jan-Kees wist dat allemaal allang, ik voel het aan mijn grote teen. En hij gaat het regelen ook, samen met Mark, dat voel ik aan mijn andere grote teen. Nee, mensen, laat iedereen maar brullen dat het licht uitgaat en we over pak hem beet een maand als halfnaakte Neanderthalers tegen onze eurobroeders ten strijde trekken, de knuppels hoog boven het hoofd geheven.

Wij weten wel beter. Wij hebben wel een glazen bol. Wij hebben Jan-Kees.
 

Tip de redactie