De strikvraag. Wat moet je antwoorden op de vraag of je je vrouw nog steeds slaat? Ontkennen is ook een soort bevestigen. Zoiets weet Job Cohen nu uit eigen ervaring. Door Peter Wierenga.

Een van de vervelendste statements die je als politicus kan maken is dat je positie niet ter discussie staat. 

Het simpele feit dat je dat zelf hardop moet uitspreken, betekent automatisch dat die positie wel ter discussie staat. Daar valt zo ongeveer niets tegen in te brengen.

Smullen voor de media. Heerlijk, er gebeurt weer iets. Na De Deur van het CDA, stond men nu massaal bij De Lift van de PvdA. Al zou de Britse bard het een hoop gedoe om niets noemen.

Onschuldig

Want het waren een paar redelijk onschuldige zinnetjes van vertrekkend partijvoorzitter Lilianne Ploumen. Die iets zei wat iedereen al met eigen ogen had kunnen zien, namelijk dat Cohen niet zo zichtbaar is in de partij. En als ie al zichtbaar is, is het vaak als favoriete pispaal van aartsvijand Wilders. Zo dreigt Job de omgekeerde route te gaan, van Verlosser tot gekruisigde.

En als het dan tegenzit, dan roeren de oudste discipelen zich het hardst. De licht comateuze Bram Peper komt graag de dood van zijn partij verkondigen en zelfs de altijd zo zachtmoedig pratende Ed van Thijn roept dat Cohen er een schep bovenop moet doen.

Dan hebben we het nog niet eens over al die afdelingen die aan de Linkse Vernieuwing willen. Of aan de Linkse Samenwerking. Gezien de peilingen mag de PvdA blij zijn als de gezochte partner SP-baas Roemer, die altijd stond te smeken, dat nog wel wil...

Oppurtunisme

Maar ach, politiek is opportunisme. Op hoeveel zetels stond de VVD toen Rutte en Rita elkaar de tent uitvochten? En zie hem nu stralen in het Torentje. Niets is onmogelijk. Cohen mag dan wollig debatteren, maar toen hij bij de algemene beschouwingen echt kwaad werd over de insinuaties aan het adres van Albayrak, overtuigde hij even.

Dus wie weet is dit de ommekeer. In zo'n hopeloze situatie komen de survival-instincten naar boven. Een PvdA-voorlichter smeet, om te beginnen, naar het schijnt een BNR-verslaggever hardhandig aan de kant. Hatsikkidee.

Eindelijk wordt het weer fysiek in het parlement. Jaren en jaren moesten we zappen naar de Italiaanse televisie voor het gedistingeerde politiek geworstel, nu kunnen we gelukkig ook in eigen land terecht.

Piepelt

Ik zeg: laat Cohen de volgende keer wie hem ook maar piepelt een linkse directe geven. Zonder aarzelen. Dat je Diederik Samson met een bloedneus uit de fractiekamer ziet komen. Mariette Hamer met een ingezwachtelde enkel. De rest er trillend als een rietje achteraan, met betraande ogen. Dat zal zijn tegenstanders pas angst inboezemen. Wat nou, ter discussie staan?

Damn. Lees ik net dat Job samen met de andere fractievoorzitters keurig aan Gerdi heeft beloofd om het in het volgende debat weer over de inhoud te hebben. Zo wordt het nooit wat...