Eigenlijk ben ik jaloers. Kreeg ik maar zulke mailtjes. De taal der liefde, ach. Had een of andere droomprinses maar duizend kleine gedachten die aan me, die met haar mee buitelen bij alle dingen die ze doet... Hoopte ze maar dat ik ergens appeltjesgroene glooiende velden kende, omdat er duizend dingen zijn voor gesprekjes. Door Peter Wierenga. 

Natuurlijk is het tragisch als intieme kattebelletjes op straat komen te liggen, zoals Mariko Peters ondervond.

Om nog maar te zwijgen van het drama van de 'ontvoering' van de kinderen. Misschien is de Spaanse ex van haar partner Robert compleet loca, misschien ook niet, ik wil er niet in verstrikt raken. Kinderen houden we er even buiten.

Maar heeft ze zich nou schuldig gemaakt aan belangenverstrengeling, dat euvel waartegen GroenLinksers zo dikwijls – terecht! – vanaf hun berg oreren

Droogjes

Het is best uit te leggen. De o zo lang verwachte verklaring van Mariko in NRC komt al een heel eind. Ik wil zo graag met haar meegaan. Maar toch... haak ik af. Alleen een politica kan die schitterende poëzie met de benefit of hindsight afdoen met een droogjes 'dat had wel wat zakelijker gemogen...' en 'nee, het is zeker niet de paus die daar aan het woord is.'

Geef het gewoon toe, Mariko. De passie vonkt ervanaf! Niets om je voor te schamen. Hoe moeilijk is het om toe te geven dat je hoteldebotel was toen je betrokken werd – al was het slechts zijdelings – bij de subsidieaanvraag. Dat er ongetwijfeld al iets speelde: niemand anders dan een minnaar die zeker is van de liefde zou zich zo durven uiten. Als dat 'ontluikende gevoelens' zijn, wil ik ze wel eens meemaken als ze tot volle wasdom komen.

En dan gaat het echt mis. 'Maar goed, dat neemt niet weg dat de vraag blijft: heb ik zaken te rooskleurig voorgesteld vanwege mijn ontluikende gevoelens voor Robert destijds? Ik heb dezer dagen in de spiegel gekeken en die vraag gesteld. Mijn antwoord is nee: ik heb integer gehandeld.'

Inzicht

Helaas. De verkeerde vraag. Integriteit betekent dat je alleen al de schijn van belangenverstrengeling vermijdt. De vraag voor de spiegel is een vraag die niemand zelf kán beantwoorden, zodra duizend kleine gedachten je beheersen. Zodra het besef van ontluikende gevoelens er is, kan een collega het beter overnemen. Al is er geen cent verduisterd, al was die subsidie er toch wel gekomen – de schijn is tegen.

Dát inzicht was mooi geweest. Ook met de benefit of hindsight.

Het had je gesierd. En als sanctie had ik gedacht aan een poosje niet het woord voeren over de appeltjesgroene velden van Afghanistan. Kunnen we daarna weer zeiken over brievenbuspissers en valsheid-in-geschrifte-plegers in de gelederen van andere partijen. Da's een stuk prozaïscher. Ik zal je mailtjes missen.