Zo doe je dat dus. Je caravan achter de auto hangen en op vakantie gaan. Aleid Wolfsen zwijgt over het dodelijke oordeel van de rechter, dat er veel te weinig is gedaan voor het uit zijn stad weggepeste homostel. Door Peter Wierenga.

Ho ho, moet die arme burgervader dan maar blijven bukken voor de eerste de beste relnichten, hoor ik u denken. Maar deze zaak stinkt. Naar labbekakkerigheid in het kwadraat.

Voor wie het niet meer wist: de homo's Hans van Gemmert en Ton Daalhuizen wonen in de Utrechtse nieuwbouwwijk Leidsche Rijn.

Tot een groep jongens van Marokkaanse afkomst ze het leven zuur maakt. Scheldpartijen, bedreigingen, lekgestoken banden, vuurwerk tegen het huis en een opzettelijke botsing tegen hun auto. Hans en Ton spreken de jongens er op aan, en doen – als dat niet helpt – aangifte. Tot vijf keer toe.

Intimidaties

Ook dat helpt niet, de intimidaties gaan door. Ze krijgen ruzie met de gemeente, omdat ze vinden dat burgemeester Wolfsen ze in de kou laat staan. Met reden. Zelfs Hans Spekman, voormalig wethouder in Utrecht en nu Pvda-Kamerlid, hekelt het 'labbekakkerige' optreden van zijn partijgenoot. Die belooft halfslachtig de volgende keer kordater te zijn...

Maar dan zijn de twee al uit eigen beweging verhuisd. Capitulatie anno 2010. De gemeente wil niet meebetalen aan hun financiële verlies. En na het hele circus is er nog geen enkel rotjoch vervolgd. Dus vragen Hans en Ton het hof om het openbaar ministerie opdracht te geven alsnog achter de daders aan te gaan. Nee, zeggen de heren rechters, daarvoor is het te laat – er zijn te weinig aanknopingspunten in het oude onderzoek.

Maar de edelachtbaren zeggen óók – wat nog duizend maal pijnlijker is, omdat zij met neutrale blik het complete dossier hebben doorgevlooid - dat de autoriteiten er een zootje van hebben gemaakt. Een voorbeeld. Na de botsing volgt er geen technisch onderzoek, ofwel de mannen in blauw komen niet eens een kijkje nemen. Noch worden de bestuurder en passagier (lees: verdachten) van de andere auto verhoord door de politie. Niets.

Aangifte

Na een andere aangifte wachten de agenten 'ruim een half jaar' voor ze de telefoon pakken en een van de vermoedelijke daders bellen. Als die niets wil zeggen en weigert om naar het bureau wil komen, laat de politie het erbij. Dankuwel. Zo doen we dat in de Domstad.

En dan begin ik nog niet eens aan het welgemeende advies van een hoge gemeentepief, dat het stel de jongens maar zo veel mogelijk moet negeren.

Ik weet best dat absolute veiligheid een illusie is en de overheid niet alle botsingen kan voorkomen. Maar je hebt niet erg veel hersencellen nodig om te beseffen dat je in elk geval alles uit de kast moet halen, zeker als het gaat om zo'n fundamentele zaak – waarbij we allemaal een beetje verliezer zijn. Als dan zwart op wit staat, uit de pen van het gerechtshof, dat je inspanningen 'onvoldoende' waren, dan schreeuwt dat om een reactie. Meteen.

Leren

En wat doet Wolfsen? Die zegt eerst ervan te willen leren, om vervolgens doodleuk aan de gemeenteraad te schrijven dat het hof niet alle relevante informatie mee heeft gewogen. En wat dat dan is, daar moet de raad maar op wachten. Tot 30 augustus...

Terwijl Wolfsen zijn havaianas aantrekt, gist het in het land. In Amstelveen begrijpt niemand waarom de vechtersbazen die drie oudjes in elkaar schopten bij een buurtbbq, alweer op vrije voeten zijn (al is de burgemeester daar tenminste wél 'woedend'). In Helmond willen bewoners een knokploeg oprichten, omdat de politie niet ingrijpt tegen bepaalde hangjongeren. 

De Nijmeegse juwelier Jos Kamerbeek weigert allochtone kids de deur, al heeft ie 'niet de pest aan buitenlanders'. Maar na acht overvallen en een gedeeltelijke dwarslaesie is hij het zat.

Je hoeft geen briljant analist te zijn om een verband te leggen met de opkomst van een bepaalde politieke partij. Maar laat ik dáár nu even mijn mond over houden.

Fijne vakantie, meneer de burgemeester.