De vier zwartgelokte Afghaanse meiden moesten tot mijn grote spijt live in beeld ontkennen. Ik kromp ineen. Géén tatoeage. Geen een! Door Peter Wierenga.

Ik schreeuwde tegen mijn televisie. ‘Kijk toch uit, je tekent je eigen doodvonnis. Leers luistert mee.’ Maar Jeroen Pauw gaf ze onverstoorbaar een extra duwtje richting de grens. Of de meiden echt nul tattoos hadden.

Of ze er niet eentje wilden zoals Ben Saunders, de oerhollandse maori die ook aan tafel zat. Hou op man! Nog even en hij zou beginnen over hun schrijnende gebrek aan piercings. Weg verwestering…

Gelukkig trok Witteman het gesprek weer de ernstige diepte in. Al was het zelfs daar niet meer uit te leggen. De kwadratuur van de cirkel, ons kabinet heeft het voor elkaar gekregen, en wel met de verwesterde meisjes.

Die moeten hun best doen om zich aan te passen aan de islamitische cultuur als wij ze terugsturen. Want alleen verwesterd is niet genoeg. Psychosociale druk, die moet er zijn.

Leers

Vandaag mag Leers het uitleggen. Terwijl alleen het beeld van vier ongetrouwde meisjes, blootshoofd aan een tafel met mannen, toch goed is voor een paar rondjes steniging. Zelfs een boerka over je hoofd is niet genoeg om aan de Afghaanse vrouwenhaat, zo ijskoud beschreven in een ambtsbericht van het ministerie van Buitenlandse Zaken, te ontkomen.

Voor Leers maakt het echter uit of je een smak zussen hebt (blijf!) of juist broers (weg!). De man kan het zo gek niet meer bedenken, al die criteria om ze hier te houden én om ze weg te sturen – zodat zijn CDA niet hoeft toe te kijken hoe iedereen wordt uitgezet en de PVV niet hoeft toe te kijken hoe… ja hoe wat eigenlijk? Hoe deze moslima’s de glorieuze strijd tegen islamisering overnemen?

Hollandse logica

Hollandse logica. We leiden agenten op die opgeblazen worden door de taliban, maar niet mogen vechten tégen de taliban.  We bombarderen een land naar de beschaving, en als dat niet meteen helemaal lukt sturen we de inwoners terug naar de middeleeuwen.

Ik mijmerde. ‘Laat snel iemand iets roepen...’ Godzijdank, eentje zei dat ze dat toch zeker zelf wel zou bepalen, een tattoo, en niet haar ouders. Wie weet, ooit.

Maar daar had je Gerardus Bernardus Maria Leers al, aan de telefoon. De minister herhaalde zijn mantra dat elk geval individueel beoordeeld moet worden. Aan een hele rits criteria. Ik meende iets van triomf te bespeuren in zijn stem. Tatoeage, iemand?