Politici schreeuwen moord en brand, natuurlijk, maar ik vind het eigenlijk wel een mooi gebaar voor alle vertraagde en verkleumde winterreizigers: laat die ov-chipkaart toch lekker simpel te kraken zijn. Door Peter Wierenga

Het brengt herinneringen boven uit een grijs verleden, toen studenten massaal vierden dat ze voortaan een ov-kaart (zónder chip) kregen. Op oudjaarsnacht met zijn allen feesten in de coupés om het ‘gratis’ reizen. Zou toch leuk zijn om dat eens met de complete bevolking over te doen. Zestien miljoen passagiers in polonaise door de ‘sprinters’. Daar kunnen ze vast beter tegen dan tegen gesmolten sneeuw.

Trouwens, dat overheid en computers geen gelukkige combinatie vormen, daar hoef je geen Einstein voor te zijn. Dat noemen ze in Den Haag heerlijk plastisch een hoofdpijndossier. Honderden miljoenen down the drain. Je ziet minister Melanie Schultz van Haegen al zitten, de handen in het haar, terwijl ze met grote ogen staart naar de onbegrijpelijke staafdiagrammen van de programmeurs.

Poortjes

Zo moet voorgangster Tineke Huizinga zich al die keren gevoeld hebben, als ze de Kamer maar weer eens verzekerde dat de ov-chipkaart veilig zou zijn. Achteraf heeft ze net zoveel recht op de bijnaam Tineke Tolpoort als Netelenbos. U weet wel, die vrouw van dat gehate rekeningrijden. Klein detail is dat de poortjes van Netelenbos er nooit kwamen, terwijl die van haar ChristenUnie-naamgenoot wijd open blijken te staan.

Het lijkt wel the revenge of the nerds. Vroeger keek je wel uit om in de kroeg tegen een meisje te zeggen dat je software kon schrijven, dat je kon denken in nullen en enen – nu grijpen de hackers de macht (en Assange de vrouwen). Wikileaks was nog maar het begin. Wie zelf mee wil doen, krijgt voor noppes een demo hoe je de ov-chip kunt kraken.

Strippen

Aan de andere kant: hoe ver moet je gaan met beveiligen? Niets is honderd procent onkraakbaar. Hoe ik die ouderwetse “klik” ook mis, van die altijd net iets te hard op je strippenkaart geramde stempel – nu hoef je tenminste niet meer te wanhopen dat je te weinig strippen hebt. En nog zo’n duur minikaartje moet bijkopen, terwijl de chauffeur je door de bus heen laat slingeren, al graaiend naar kleingeld.

Tja, het is weer wachten op de volgende serie onderzoeken, die eens en voor altijd “klip en klaar” aan het licht moeten brengen waar het toch misging met die ov-chipkaart. Klein menselijk leed. Waar een klein land groot in kan zijn.

Nee, die demonstranten in Tunesië en Egypte zullen nog eens met weemoed terugkijken op de dag dat ze zich om zoiets abstracts als ‘vrijheid’ druk maakten.
Tenminste, ik hoop het voor ze. Maar eerst moeten ze zich nog even door de barrières van hun regimes heen hacken.