Ze tonen hun dankbaarheid op typisch Mediterrane wijze, die Grieken. Met een bommetje voor ons, en eentje voor buurvrouw Angela Merkel. Danke schön! Door Peter Wierenga

Toch knap, hoe Europa zichzelf weer eens prominent op de kaart zet. Terwijl regeringen over het hele oude continent de broekriem zo strak aanhalen dat het pijn doet, inclusief de Grieken, wou Brussel volgend jaar zelf vrolijk zo’n zes procent méér uitgeven. Lijkt misschien niet zo veel, maar het gaat wel om meer dan 8 miljard euro extra.

Drie maal raden waar dat vandaan moet komen. Van de lidstaten. Van ons. Dus is de Tweede Kamer uit zijn humeur, en premier Rutte het haasje.

Al wist Mark de schade te beperken tot de helft, deed Jan-Peter dat misschien toch beter, toen hij een miljard euro van onze bijdrage afbedelde? Zeeuws jongetje, geen cent te veel hoor!

Signaal

Anyway. Al kregen Europese ambtenaren er al duizend taken erbij, dan nog moet je in de heftigste economische crisis na de oorlog een ander signaal afgeven. Ik draag de Europese Unie een warm hart toe, geloof in de conflictdempende kracht ervan, maar keer op keer wordt mijn ratio geschokt door dit soort wereldvreemde voorstellen.

De trein dendert door. Straks gaan ze na de toiletten ook nog de noodrem eruit slopen...

Je zou bijna denken dat ze het erom doen, dat het een toneelstukje is van een of ander Brussels amateurgezelschap. Of anders een vertaalfoutje, in dat moderne Babylon waar ze hun geheel eigen soort toren bouwen – papier is geduldig...

Nee, hoe je dit met droge ogen kunt voorstellen, terwijl een land als Griekenland net van het faillissement is gered met een noodfonds van ongekende omvang, is mij een raadsel.

Diepe Lederhosen

Dat de Duitsers de regels voor het Europese noodfonds nu permanent willen vastleggen, omdat dat geld vooral uit hun diepe Lederhosen moet komen – euro’s waar zij hard voor werken – is logisch en terecht.

Ik ben dus voor. Maar de PVV en de SP hebben wél een punt.  Als we ‘Lissabon’ veranderen, moet de burger zich daarover op een of andere wijze kunnen uitspreken. Want die geeft een wellicht klein maar daarom nog niet onbelangrijk deeltje van zijn soevereiniteit in handen van Brussel. Punt.

Een vraag die bovendien geen rol speelde in de verkiezingscampagne. Terwijl dít buitenland wel mooi binnenland is, zoals Luuk van Middelaar – adviseur van EU-president Herman van Rompuy – op 30 oktober helder uiteenzette in de Volkskrant.

Nederlandse banken zitten tot aan hun nek in Griekse staatsobligaties, en dat de Fransen zo vroeg met pensioen gaan, bedreigt indirect ónze kansen op een Zwitserleven-gevoel.

Dus kom maar door met sancties voor landen die een zootje maken van hun huishoudboekje. Al kost ons dat omgekeerd ook wat soevereiniteit. En een lelijke surprise uit tzatziki-land.