Anouschka, Anouschka... Zwijgend loopt ze om de camera heen, ze verstopt zich als een klein kind, die ene brandende vraag ontwijkend. Door Peter Wierenga.

Beschaamd weet ze niks anders te doen dan weggaan, zoals je na een enorme blunder niemand meer onder ogen durft te komen. Ze verdwijnt uit beeld, op de roltrap van de Tweede Kamer. Stilte.

Het is een van de mysteries uit het regeerakkoord. Met een pennestreek is het Muziekcentrum van de Omroep weggeveegd. Hatsa flatsa foetsie.

Boeit niet of dit toevallig toporkesten zijn met internationale uitstraling, of dat topdirigent Bernard Haitink zich kapot schaamt over dit besluit…

Ik herken dat gevoel. Bezuinigen op de publieke omroep vooruit, maar blijf in Apollo’s naam met je proletenpoten af van de hoogste onder de kunsten. De muziek. Noem me elitair, I don’t care. Het zal aan dovemansoren gericht zijn. Of…?

Met een paar woorden in de Telegraaf gaf VVD-Kamerlid Anouschka van Miltenburg weer hoop aan de muzikanten.

Keurige brildragers

Die in Nieuwsuur gevolgd werden op hun dag van aksie. Keurige brildragers, die in hun wildste nachtmerries niet hadden durven doemdenken dat ze opeens op straat zouden staan. Dat ze hun laatste deuntje zouden spelen.

In Den Haag boden ze de petitie aan. En stuitten op het plotselinge, geheimzinnige zwijgen van Anouschka. Ze beet op haar lippen. Deed een Vogelaartje zo u wilt. Was haar uitspraak van diezelfde ochtend vergeten. Toonde eens te meer het Haagse ‘monisme’ aan, en vooral het gebrek aan moed.

Haar collega van het CDA, Madeleine van Toorenburg, sprak wél maar zei niets. Ja ze zou het toejuichen als de orkesten op een alternatieve wijze konden voortbestaan, maar verder papegaaide ze braafjes het regeerakkoord.

Linkse hobby’s

Frits Bolkestein, de VVD-coryfee die toch moeilijk beticht kan worden van linkse hobby’s, ziet het met lede ogen aan. En dan het grote raadsel: Mark Rutte, onze fine young prime minister die begeistert en helder zijn verhaal doet als politicus, maar die ook voor het conservatorium had kunnen kiezen.

Ergens moet de verloren pianist in hem toch pijn voelen bij dit besluit. Legde uitgerekend hij Anouschka het zwijgen op?

Stilte, da’s vaak pijnlijk. Zoals de stilte vanuit de coalitie toen Wilders in het debat over de regeringsverklaring weer eens suggereerde dat moslims in Nederland liegen en bedriegen. Zoals de stilte in de hele Kamer toen de PVV-fractie Job Cohen keihard uitlachte. Zoals de stilte van Van Miltenburg, toen ze de camera op zich gericht kreeg.