Kijken naar De Deur

Met zijn allen voor de deur hangen van het CDA. Je hebt nog niet eens een kabinet en toch is er al een crisis. Tel uit je winst.

Politiek anno 2010 is urenlang staren naar een deur. Kan erg mooi zijn, vooral dat hout. Bruin, gebeitst, klassieke patronen in de panelen – rechthoekje zus, raampje zo.

Wat heeft die poort allemaal meegemaakt? Amoureuze escapades, nachtelijke slemppartijen... ik dwaal af. Denk aan het nu, ruik de actie, de oksels die overstromen van opwinding. Wint Ab, wint Maxime, wordt de partij gespleten als een Rode Zee?

Daar achter die deur gebeurt het, dus zie je hem op het journaal, op GeenStijl, op Twitter. Bij Knevel & vd Brink onder de noemer: ‘Live De Deur’. Duidelijke taal. Digitaal kanaal Politiek 24 trekt een recordaantal kijkers met een volledig actieloos beeld.

Oké, af en toe loopt er een journalist langs. Of mag een Kamerlid tussendoor even snel naar het toilet (net als vroeger in de klas eerst je hand opsteken). Mark en Geert kijken ook toe, elders in het gebouw. Reuze spannend, vinden ze het. En wij ook.

Achter dat deur ligt een groot zwart gat waar de rechtse coalitie wel eens voortijdig ingezogen kan worden. Daar kan zelfs de tovenaarsleerling Wilders niet aan ontsnappen.

Maar aan deze kant van de deur resten slechts vragen. Waarom nu? Lopen de onderhandelingen vast? Of is het een principieel bezwaar, hebben de woorden van de CDA-mastodonten effect? En als de fractie inderdaad een collectief Schinkelhoekje doet, waarom dan eigenlijk ooit die onderhandelingen ingegaan?

Doet er even niet toe. Politiek is theater, of liever een postmoderne klucht. Waarin we stemmen en dan voor de tv gaan zitten om te kijken wat er achter gesloten deuren gebeurt met dat mandaat. Een soort casinodemocratie.

Om over partijdemocratie maar niet te spreken, want het CDA-congres zou ooit nog een zegje mogen doen. Of begint alles straks weer opnieuw, met Lubbers, Tjeenk Willink, Rosenthal…? Achterkamertjespolitiek was nog nooit zo letterlijk.

De deur is het middelpunt in complexe tijden, waarin we formatiecirkeltjes draaien als een troep circusratten. En als ie eindelijk opengaat, is het grote nieuws dat Klink de kamer verlaat door een andere (!) deur dan Verhagen.

Vandaag weer verder turen. Formatiemoe, dat ben ik, wat de uitkomst van déze strijd ook moge zijn. Vandaag ga ik honderd strafregels schrijven in mijn schriftje: ik zal nooit meer lachen om België…

Tip de redactie