Even droomde ik dat we al een nieuw kabinet hadden. Geen Paars-plus maar Oranje-min, het stond daar echt op het bordes.

Dat journalist Auke Kok het gesloten, zakelijke spel van Oranje ‘PVV-voetbal’ noemt en het -net zoals die andere voetbalgoeroe David Winner - afzet tegen het ‘progressieve’ totaalvoetbal uit de jaren zeventig, grenst aan het krankzinnige.

Zeker, wat waren ze creatief en aanvallend in 1974. Maar behalve de bal schopten die langharige Hollanders net zo goed lachend de Brazilianen over de reclameborden. Laat dat maar aan Van Hanegem en Neeskens over.

Allochtoon

Op elftalfoto’s van dat dreamteam heb ik nog nooit ook maar één allochtoon kunnen bespeuren. Dat is geen toeval, want op wat verdwaalde mijnwerkers na waren die er toen niet. En dat is maar goed ook, want zelfs als eenzame Brabander werd je al rücksichtlos weggepest.

Dan dit team, met Suri-Mocro-Maluku roots. We juichten voor de dribbels van Eljero, de tackles van Khalid, de schoten van Gio. Als dit team één ding liet zien is het wel dat het een team was, met nota bene een allochtone captain – u weet wel, eentje van die treinkapers.

Die vreemd zal opkijken als ie met het PVV-etiket geconfronteerd wordt. Jazeker, dat zakelijke spel ging uiteindelijk gigantisch over de schreef. Oke, denken we dan: ‘Nigel is een schopper, maar hij is wel ónze schopper’.

Huldiging

Maar zo’n grootschalige huldiging – in heli en rondvaartboot - van een verliezend team, zegt dat dan helemaal niets over onze psyche?  En dat terwijl de Duitsers zich zo schaamden voor hun derde plaats dat ze hun eigen fans stiekem ontweken…

Hier honderdduizenden oranje brulapen op de kade. Wordt er soms al gesproken van een PVV-huldiging? Met militaire trekjes (Chinook!) en nationalistische liederen (Hup Holland Hup!)?

Pijn

Het is vast banaler. D’n Hollander houdt van een feestje: Koninginnedag op 13 juli, da’s mooi meegenomen, zeker als je toch al een dagje vrij had gepland. En het verdooft de pijn van het eeuwige-tweede-syndroom een beetje.

En misschien, heel misschien komt het ook nog eens tegemoet aan een behoefte om eens één land te zijn, zonder dat eeuwige als een vuvuzela voordreinende integratiedebat.

Niet voor niets hoopte Guus Hiddink dat Boulahrouz de winnende zou maken in de finale. Of anders Ibrahim Afellay, het grote talent dat na lang dubben koos voor het Nederlandse nationale team, en dus niet voor Marokko.

Dapper. Moslim en modern. Ibi doet mee met de ramadan, maar wordt ook gespot op dates met playmates. Caramba!

Geen toeval

Het is vast geen toeval dat Afellay pal achter Beatrix stond, samen met Boulahrouz en Braafheid. Die foto kan mooi in Majesteits portemonnee voor staatsbezoeken, als symbool voor multiculti Nederland.

Het is een fraai plaatje, ik moet toegeven, zelfs een scepticus als mij doet het deugd. Sport verbroedert.

Volgende relletje

We hopen het, we dromen het – tot we ontwaken uit de roes en het volgende relletje zich aandient. Shit happens. Zoals bij de Haagse voetbalclub GSC Esdo, waar een Marokkaanse coup gepleegd zou zijn. Vrouwelijke vrijwilligers, alcohol & karbonaadjes zouden niet meer welkom zijn - want niet halal.

Alhoewel? Het clubbestuur ontkent het verhaal, ze zouden slechts het roken in kleedkamers en kantines verboden hebben. Zo heeft Wilders weer stof voor Kamervragen. En wij voor dat debat, dat toch maar mooi een paar weken stil is geweest. Met dank aan PVV-voetbal…