Nederland Voetballand trapt geen deuk meer in een pakje boter. Crisis! Geen zorgen: daar wordt een mens heus niet minder van. Door Menno Pot.

Goed, het is dus officieel: naast een financiële crisis hebben we in Nederland nu ook te maken met een voetbalcrisis. Het is vooralsnog een recessie, maar wel een die lijkt te escaleren.

Ga maar na. Oranje wordt gemold door de Belgen. Het lijkt erop dat Heerenveen, Twente, AZ en welicht ook Feyenoord zullen blijven steken in een voorronde van de Europa League, de kwalificatiefase van het Europese toernooi voor de B- en C-garnituur.

Dat ik PSV niet kan opnemen in deze opsomming heeft slechts te maken met het feit dat zij het mochten opnemen tegen de huidige nummer negen van Montenegro, een landje dat 41e op de UEFA-ranking van voetballanden staat: net boven Albanië, Malta en Liechtenstein, maar onder IJsland, Letland en Kazachstan.

Ouwe onderbroek

Ajax heeft zich rechtstreeks geplaatst voor de Champions League en kan zich dus niet belachelijk maken in een of andere voorronde, maar zit bij de loting volgende week wel in pot 3: Ajax hoort dus tot de zwakste helft van het deelnemersveld aan de poulefase.

Kortom: we zakken af als een ouwe onderbroek, mensen. En het einde is nog niet in zicht. Wat nu nog een recessie is, gaat een keiharde krach worden. Wee ons voetbal.

Nostalgie

Erg? Welnee. Een aangenaam warm gevoel van nostalgie overvalt me. U moet weten: ik ben een kind van 1975, dat naar voetbal begon te kijken in het begin van de jaren tachtig.

De eerste helft van de jaren tachtig. Barre tijden.

Mijn favoriete voetbalvereniging Ajax vloog altijd in de eerste ronde uit 'Europa', tenzij ze een club troffen waarvan de spelers in het dagelijks leven banketbakker, stratenmaker of postbode waren, afkomstig uit een land ter grootte van een gemiddelde kattenkeutel. Dan kwam Ajax glorieus door de tweekamp heen en vlogen ze er in de tweede ronde uit.

Beste kerels

Oranje moest het in die tijd doen met Bennie Wijnstekers, Simon Tahamata, Edo Ophof, Bud Brocken en Michel Valke. Beste kerels, maar het waren nou niet echt jongens voor wie delegaties van AC Milan en Real Madrid elkaar de hersens insloegen op Schiphol.

Het logische gevolg: geen WK 1982, geen EK 1984, geen WK 1986. We verloren vaker wel dan niet van België, maar we bleven goedgeluimd zingen van de zilvervlo-ho-ho-hoot – en dat we die gewonnen hadden.

Spelers uit de Nederlandse eredivisie sprongen een gat in de lucht wanneer ze een prachtige transfer konden maken naar Zwitserland of België. Dat gold als een schitterende sportieve en financiële verbetering. Als Xamax Neuchâtel of KV Mechelen kwam, nou, dan stond je als Nederlandse club mooi machteloos.

Dát was pas crisis, maar was het ook minder leuk dan nu? Ik dacht het niet. Integendeel. Generatiegenoten, wat hadden we een plezier, niet?

Jongelui

Ik mag jongelui van bouwjaar 1985 of later graag op zalvende toon vertellen over die tijd, zoals mijn opa mij vroeger graag vertelde over de Hongerwinter of zijn onderduik om aan Arbeitseinsatz in Duitsland te ontkomen. "Ondanks alles was het een gezellige tijd", zei opa dan. "Je was blij met wat je had."

Ik ben dat met de jaren steeds beter gaan begrijpen. Opa had gelijk, ik herken me nu zijn verhalen: in de voetbal-eighties was het precies zo.

Je kocht een zakje Panini-plaatjes (één zakje, daarmee was je al de koning te rijk) en als je dan Enrico Small, Koos Waslander, David Loggie, Hans Galjé, Roelf-Jan Tiktak en het op zilver gedrukte embleem van FC Wageningen had, dan ging je niet lopen janken. Je zeurde niet, zélfs niet over een zakje met alleen dubbele.

Je dronk een pakje Tjolk, at een zakje Treets (of een Raider), keek naar The Dukes Of Hazzard of schoof de schijf met je favoriete Zorro-fotoverhaal nog maar eens in de Viewmaster. Je was gelukkig met wat je had.

Laat maar komen, die voetbalcrisis van eighties-diepte. Wat zullen we het gezellig hebben. Ik vind het alleen zo sneu voor Louis van Gaal, die niet de Rinus Michels maar de Kees Rijvers van zijn tijd gaat worden, al weet hij dat zelf nog niet.