Rangers 'til they die

Gewetensvraag: wat zouden wij doen als onze geliefde voetbalclub zou overkomen wat de (voormalige?) Glasgow Rangers overkwam? 

Als journalist gebruik ik Wikipedia niet veel (te onbetrouwbaar), maar erg leuk zijn de Wikipedia-oorlogjes die betweters uitvechten over sommige beladen onderwerpen: Jantje schrijft iets, Pietje corrigeert, Jantje ‘corrigeert’ het weer terug, net zo lang tot Wikipedia ingrijpt en het lemma bevriest (de goede of de foute versie, dat weet je dan weer niet).

Dat is inmiddels ook gebeurd met de pagina over Rangers FC uit Glasgow.

In het kort: de Schotse recordkampioen werd op 14 juni failliet verklaard en uit de competitie genomen, maar zakenconsortium Sevco 5088 nam de failliete boedel over, inclusief personeel.

De doorstart moest formeel onder een andere naam plaatsvinden: er werd een lidwoordje de clubnaam binnengefrommeld (Rangers FC werd The Rangers FC; op de officiële clubsite liet men alles zoals het was). In de media wordt de nieuwe club veelal ‘Rangers Newco’ genoemd.

Dramatisch was de dag waarop de overige clubs uit de Schotse Premier League moesten bepalen of ‘Rangers Newco’ behalve de licentie ook Rangers’ plek in de Schotse Premier League mocht behouden.

Men was onverbiddelijk: nee. The Rangers mopperden wat over solidariteit, gemakshalve even vergetend dat de club jarenlang met alle geweld wilde toetreden tot de Engelse competitie. Dat was, voor de goede orde, niet uit solidariteit met de Schotse, want daar voelden de Rangers zich veel te goed voor.

Pluimvee

The Rangers spelen dit seizoen in de Third Division: het vierde niveau van de competitie. Van Schotland. Dat is de Hoofdklasse, maar dan in een land met vijf miljoen inwoners, in plaats van bijna zeventien.

Dan heb je het dus over een niveau waarop de bond oogluikend toestaat dat clubs enkele boerderijdieren als dispensatiespelers opstellen, rondscharrelend pluimvee wordt meegeteld in de toeschouwersaantallen en sommige speelvelden een hellinghoek van 27 procent hebben.

Rangers failliet. Doorstart op het vierde plan. Gompie. Het zegt veel over de voetbalbranche dat je daar ronduit verbaasd over bent: Europese topclubs kunnen dus écht serieus failliet gaan, zonder onzichtbaar vangnet.

Real Madrid en FC Barcelona komen al jaren in aanmerking voor zo’n sanctie, en met hen vele anderen, maar in landen bezuiden de olijfgrens verzinnen ze daar meestal wel iets op.

Goed, de komende jaren dus geen wedstrijden tussen Rangers en Celtic, althans niet in de voetbalcompetitie. Het leek de voorbije maanden wel alsof The Old Firm op Wikipedia werd uitgevochten.

Een gebruiker herschreef het lemma ‘Rangers FC’ in de verleden tijd (“Rangers FC was een professionele voetbalclub…”) en maakte een nieuw lemma aan voor ‘Rangers Newco’. Een ander draaide dat terug en voegde aan de Rangers-historie een paragraaf over de terugzetting toe. Nu staat er: “This page is currently protected from editing until disputes have been resolved.”

Zonder riolering

Gewetensvraag: wat zouden we zelf doen? Zouden we een dergelijke ‘Newco’ nog beschouwen als ‘onze club’? Welke rol speelt clubliefde daarin? Klamp je je uit liefde vast aan de naam en het shirt? Of maakt clubliefde het juist onmogelijk om supporter te blijven?

Is dat zoiets als aan je nieuwe vriendin vragen of ze de kleding van je overleden vrouw wil dragen, en of ze er misschien bezwaar tegen heeft dat je haar Esther noemt, in plaats van Linda?

Hoe het ook zij, de situatie leverde de voetbalfoto van de week op, van de Rangers-bank in Brechin, waar Rangers het seizoen opende met een duel om de Ramsdens Cup, een bekertoernooi voor clubs uit dorpen zonder riolering.

Zie de prachtige, stuurse droefenis bij de grote man die voor het witte muurtje van de gemetselde dugout zit: wat doen we hier en waar slaat het nog op?

Helemaal links: betraande trots bij manager Ally McCoist, zoon van ‘blauw’ Glasgow, die de supporters begroet.

Tafellaken

Ze reisden massaal mee, de Rangers-fans, en hingen hun Union Jacks aan de hekjes langs de lijn, zoals Ajacieden of Feyenoorders in het voorseizoen hun vlaggen ophangen in Genemuiden of Buitenpost, de onderste helft op het gras gedrapeerd als een te groot tafellaken.

Nooit geweten dat het zo fotogeniek was: liefde voor een club die misschien wel niet meer bestaat.

Tip de redactie