Beste meneer Bert, dit is de laatste, de allerallerallerlaatste brief die ik u schrijf. U stapt op. En ik doe hetzelfde. Door Thijs Zonneveld.

Zevenhonderdachtenzestig brieven heb ik u in de afgelopen vier jaar gestuurd. Nooit kreeg ik antwoord.

Niet toen ik u vroeg of welke snijworst u het lekkerste vond, niet toen ik eiste dat Ruud van Nistelrooy mee moest vanwege zijn schitterende stoppelbaard, niet toen ik u smeekte om Klaas-Jan Huntelaar in de spits te zetten.

Ik snap het wel hoor. U kreeg iedere dag honderden, zo niet duizenden adviezen om het zus te doen, of zo. U kon niet iedere Jan Lul antwoorden. Maar u had er toch wel eentje (ééntje maar) terug kunnen sturen? Gewoon, een ansichtkaartje uit Krakau.

Even een paar woordjes over het weer. En dat het zo gezellig was met de jongens (ook al deed Klaas-Jan soms een beetje nurks). Ach, ik was zelfs al blij geweest met een kattenbelletje van Kees Jansma met de mededeling dat mijn brief in goede orde was ontvangen. Maar er kwam niets, meneer Bert. Niets.

Oranje

Stiekem had ik gedacht dat ik als columnist van NU.nl (de meest bezochte nieuwssite van het land!) een ieniemieniebeetje in de melk te brokken had bij Oranje.

Sterker nog: toen ik aan deze baan begon geloofde ik echt dat je als sportcolumnist van NU.nl binnen de kortste keren zou worden uitgenodigd voor een informele klaverjasavond met de technische staf van het Nederlands Elftal – en dat we tussen de harten boer en de klaveren vrouw door even de opstelling hadden doorgenomen.

U zou me vragen wat ik vond van Nigel de Jong als controlerende middenvelder, en ik zou zeggen dat ik Badr Hari op die plek ook wel een optie vond – en dan zou u knikken en iets opschrijven in uw notitieboekje.

Klaverjassen

Maar zo ging het niet, meneer Bert. U nodigde me niet uit om te klaverjassen. En al helemaal niet om iets te zeggen over de opstelling. Als columnist van het machtigste online medium van het land heb ik nul komma nul macht kunnen uitoefenen op het Nederlands Elftal. Blijkbaar vond u dat ik er geen pepernoot verstand van had. Waarschijnlijk had u daar nog gelijk in ook.

U heeft miljoenen Nederlanders verveeld met uw verander-maar-niks-dan-doe-je-al-gek-genoeg-voetbal, ik heb een handjevol diehard nu.nl-lezers verveeld met mijn zevenhonderdachtenzestig brieven aan u.

Zevenhonderdachtenzestig brieven die beginnen met 'Beste meneer Bert' – wie zit daar nu op te wachten? Op het laatst las niemand die dingen meer. Zelfs mijn eigen moeder haakte af.

Dik betaald

Tot een paar dagen geleden was er geen haar op mijn hoofd die er aan dacht om mijn dik betaalde contract bij NU.nl op te zeggen – al was het maar omdat ik de Lamborghini van de zaak niet kwijt wilde raken. Maar uw beslissing heeft me de ogen geopend.

U deed het enige juiste: als je faalt, dan moet je je conclusies trekken. Of je nu bondscoach, politicus, bankdirecteur of derderangs columnist bent. Als het genoeg is geweest, dan is het genoeg geweest. Respect, meneer Bert, respect. Ik verklaar me solidair met u. U nokt ermee bij de KNVB, ik nok ermee bij NU.nl.

Het ga u goed, meneer Bert. Van mij zult u geen last meer hebben.

Doei.

Thijs

P.S. Ik hoor het wel als u nog eens wilt klaverjassen over de opstelling van Fortuna Sittard of TOP Oss.