Beste meneer Bert,

We kunnen het niet, we willen het niet en we leren het niet. Ergens in ons DNA zit een penaltymis-gen. Zet een Nederlander in zijn uppie op elf meter van het doel en je weet dat het mis gaat. Door Thijs Zonneveld.

Afgelopen woensdag nam Arjen Robben vlak voor tijd een pingel in de wedstrijd Borussia Dortmund – Bayern München. Inzet: het kampioenschap. U weet al wat er gebeurde, meneer Bert. Hij miste. Maar dat was niet verrassend.

Wij hebben geen penaltycultuur, meneer Bert. We doen maar wat. We nemen De Strafschop niet serieus. Phillip Cocu (u weet wel, van die gemiste penalty tegen Brazilië) is tegenwoordig trainer van PSV. Je zou denken dat hij wel iets geleerd heeft van zijn eigen prutspingel op het WK van '98. Of van de missers van Frank de Boer op het EK van 2000. En anders wel van die Clarence Seedorf, Ronald de Boer, Patrick Kluivert of Jaap Stam (die bal zijn ze nog aan het zoeken).

Maar nee hoor: Cocu zei voor de bekerfinale tegen Heracles doodleuk dat hij zijn spelers niet op strafschoppen liet oefenen omdat dat geen zin heeft. De druk tussen training en wedstrijd zou volgens hem niet te vergelijken zijn. Wat een onzin. Dan hoef je ook niet meer te trainen op vrije trappen, corners of positiespel – de druk is op de training toch anders dan in de wedstrijd. Zo'n strafschop is juist wél te trainen. Het gaat om vastheid, om gewenning, om herkenning – net als een darter die eindeloos pijltjes in de triple twenty gooit.

Onderzoek

Onderzoek na onderzoek heeft uitgewezen dat strafschoppen nemen trainbaar is, maar wij doen alsof we het beter weten. Waarom we dat denken is een raadsel: als er één land is dat zou moeten leren van zijn penaltyverleden, dan zijn wij het wel. We hebben een trauma opgelopen aan de strafschoppenseries van '96, '98 en 2000; en het is maar goed dat we de finales van '74 en '78 in de reguliere speeltijd verspeelden – anders hadden we de strafschoppenserie wel verloren en was het trauma nog veel groter geweest.

Scoren van elf meter zit niet in ons, meneer Bert. Het is te makkelijk. Wij zijn van de tikkies en de takkies, van de hakkies en de stiffies, van de tierelantijntjes en de pirouetjes – niet van de saaie schuivers in de hoek. Robin van Persie nam afgelopen week een pingel als Panenka: een stiffie over de keeper, met alle risico's van dien. Ik zou hem meteen wisselen als ik trainer was – en drie miljoen regels strafwerk 'Ik mag geen stiffies maken van elf meter' laten schrijven. Vanaf de penaltystip moet je scoren, geen showtje ter ere van jezelf opvoeren.

Bang

Nog een paar maanden en dan begint het EK. Ik ben nu al bang voor de penalty's. De uitschakeling vanaf elf meter hangt als een donkere wolk boven ons hoofd. Meneer Bert, ik smeek het u, laten we voor deze ene keer niet doen alsof penalty's niet bestaan.

Train, oefen, herhaal, herhaal en herhaal nog meer. Net zo lang tot ze die droge schuivers in de hoek kunnen dromen. Net zolang tot zelfs de materiaalman iedere pingel feilloos in de hoek legt. Net zolang tot de Elf Meter Blues uit ons systeem is.

Hartelijke groeten,

Thijs

P.S. Ideetje om de druk op te voeren tijdens de penaltytraining: wie mist, gaat niet mee naar het EK. Wedden dat Van Persie het dan niet aandurft om een Panenka'tje te doen?