Met Marco van Basten weet je het nooit. Ooit zei hij dat hij niet geschikt was als trainer, maar deze week meldde hij in Heerenveen dat hij terugkomt. Als trainer. Door Thijs Zonneveld.

Het is een raadsel waarom hij weer zo nodig op de schopstoel in de dug-out wil zitten. Bij Ajax leverde hij zijn contract in omdat hij vond dat hij niet de benodigde capaciteiten had om de club te trainen. Hij had gegokt en verloren. Voetbalcoach, het was geen vak voor hem. Als je Romano Denneboom (nu spelend bij Harkemase Boys), Theo Lucius (FC Eindhoven) en Andwele Slory (tja, waar is die eigenlijk?) oproept voor het Nederlands Elftal, dan weet je het eigenlijk wel. Dat mislukte jaartje bij Ajax was de bevestiging.

Je kan hem ook niet kwalijk nemen dat hij geen geweldige coach is. Stel je eens voor: je bent de beste voetballer van de wereld geweest, je voelde altijd intuïtief wat er moest gebeuren, je schoot uit alle standen raak, je kon iedere verdediger doldraaien, je goochelde, je toverde, je zaaide paniek en verwarring – en dan moet je ineens aan Eyong Enoh en Dennis Rommedahl gaan uitleggen hoe ze een bal over vijf meter in de voeten van een medespeler moeten schieten. Dat gáát niet.

Hoogtepunt

Marco stopte als voetballer op zijn hoogtepunt (misschien zelfs wel ervóór) en verdween daarna uit de schijnwerpers. Het was afscheid nemen zoals afscheid nemen ooit bedoeld is. Hij gaf nooit interviews, hij bemoeide zich nergens mee, zijn wegen waren ondoorgrondelijk. Hij werd een mythe. Een mysterie. Wat hij deed wisten we niet, maar dat maakte het alleen maar mooier.

Maar in de afgelopen jaren leek hij er alles aan te doen om zijn mythe af te breken. Hij verprutste het bij Oranje en bij Ajax. Hij moest onderhandelen met capuchonjongetjes op een trainingsveldje naast de Arena. Hij liet zich voor pannenkoek uitschelden. Hij sloot zich uit arren moede aan bij het enorme leger van analisten.

Hij liet zich piepelen door een louche voorzitterskandidaat van Sporting Lissabon, die zijn naam misbruikte om verkozen te worden. Hij werd als oud vuil aan de kant gezet door zijn oude mentor Johan Cruijff. En net toen ik dacht dat hij zich nooit meer zou laten zien in de voetbalwereld, werd hij trainer van Heerenveen.

Twarres

Eerst vond ik het niks, Marco van Basten bij Heerenveen. Het klonk als de Elfstedentocht schaatsen op Italiaanse lakschoentjes. Of als snert met tiramisu. Elke dag in de auto over de Afsluitdijk met Twarres en The Greatest Hits van De Kast op de radio: dat leek me niks voor Marco. Ik snapte niets van zijn beslissing. Maar toen ik het allemaal achter elkaar opschreef zag ik het ineens. Marco wíl helemaal niet dat wij hem snappen.

Marco doet wat hij altijd heeft gedaan. Marco goochelt. Marco tovert. Marco zaait paniek en verwarring. Marco draait ons allemaal dol. Hij heeft het voor elkaar gekregen om een nog groter mysterie te worden dan hij al was; zijn mythe groeit met iedere onbegrijpelijke carrièremove. Ik sluit niet uit dat hij na zijn ontslag bij Heerenveen coach wordt van Telstar. Of analist bij het EK Waterpolo. Misschien wordt hij wel coach van het zeilmeisje, of koffiejuffrouw bij de Koekwause Boys – het kan allemaal. Want de wegen van Marco zijn ondoorgrondelijk.

En zo hoort het ook.