Rinkel. De. Kinkel. Daar gaat jouw steen door de ruit van het Maasgebouw. Je maten juichen. Je steekt je armen in de lucht. Je ogen rollen bijna uit je doorgesnoven kop. Je voelt je stoer. Je denkt dat je een held bent. Door Thijs Zonneveld.

Vlak voor je staan politieagenten met getrokken geweren. Je ruikt hun angst. Je brult ze een paar ziektes toe en trekt een nieuwe baksteen uit de grond.

Waarom je precies bezig bent om het stadion van je eigen club te slopen, dat weet je niet meer. Het was iets met het bestuur. Ofzo. Met die ene Gudde. Althans, dat zeggen je maten. Dat zijn de jongens die om je heen staan, met hun capuchons net zo ver over hun ogen als jij. Ze zeggen dat het de schuld is van die Gudde.

Door hem is Feyenoord een B-club met C-acteurs geworden. Door hem heb je je de afgelopen seizoen geschaamd voor je eigen elftal. Door hem is al het geld op. Door hem mag je niet meer in De Kuip roepen dat alle joden aan het gas moeten. Door hem moet je je lawinepijlen inleveren als je het stadion binnenkomt.

Weg

En o ja, hij ging ook nog vreemd met een ander wijf. Of dat waar is, weet je niet. En ook niet of het iets te maken heeft met Feyenoord. Maar dat maakt niet uit. Hij moet gewoon weg. En als hij niet weg moet, dan moet er iemand anders weg.

Eigenlijk kan het je geen zak schelen wat er nu precies moet gebeuren bij Feyenoord. Je bent gewoon tegen alles. Tegen mannen met stropdassen. Tegen alles wat uit 020 komt. Tegen de leraren op je school, tegen de baas op je werk. Tegen de politie. Tegen je moeder. Tegen de wereld. Je wilt gewoon wel eens zien hoe het is om een steen door een ruit te smijten. Het boeit je nul dat het de ruit is van de club die je op je bovenarm hebt getatoeëerd.

TV

Vanavond ben je op tv. Op Studio Sport, op het journaal. Ze zullen schande van je spreken. Vind je alleen maar mooi. Morgen in de kranten hetzelfde liedje. Je zult er met je maten om lachen. Je zult elkaar vertellen hoe stoer je wel was. Hoe hard die agenten om hun moeder stonden te roepen. Je pocht dat je de volgende keer iemand zijn hersens inslaat.

Er zal wel weer een oproep komen om jezelf aan te geven. En om te praten over de problemen die de losgeslagen supporters hebben met het huidige bestuur. Doe je natuurlijk niet. En je maten ook niet.

Je doet lekker of je neus bloedt. Laf, maar wel handig. Anders moet je nog gaan nadenken ook. En verantwoording afleggen over je daden. Heb je helemaal geen zin in. In plaats daarvan stuur je nog een paar anonieme dreigmails naar Gudde en de andere stropdassen bij Feyenoord. En je wacht op de volgende gelegenheid om weer te rellen. Met je capuchon zo ver mogelijk over je ogen en een steen in je handen.

Als een watje dat heel hard doet alsof hij een held is.