Precies 108 minuten speelde Jhonny van Beukering voor Feyenoord. Maar die 108 minuten waren niet zomaar 108 lullige minuutjes. Die 108 minuten waren een tijdperk. Door Thijs Zonneveld.

Drie wedstrijden, nul goals, 108 minuten: de statistieken van Jhonny bij Feyenoord. Nu is hij weg. Vertrokken naar Pelita Jaya, een club uit Indonesië.

Jhonny wist niet precies of Pelita Jaya in de Indonesische competitie nu derde van boven of juist derde van onderen stond – maar volgens hem was het een club waar hij geen nee tegen kon zeggen.

Droomclub, kans van zijn leven, een trein die maar één keer voorbij kwam, of zoiets. Maar voordat Jhonny verdween naar de andere kant van de wereld, meldde hij nog wel even dat het ‘super’ was geweest bij Feyenoord.

Daar had Jhonny helemaal gelijk in. Het was super. Jhonny in een Feyenoord-shirt: het was ongelofelijk. Genieten geblazen. Al die 108 minuten lang.

Zwanger nijlpaard

Jhonny veranderde het voetbal in 108 minuten. Hij bewees in zijn uppie dat alles kan. Je kunt in een volle Kuip spelen met een hamburgerbuik en de motoriek van een zwanger nijlpaard.

Een Feyenoord-spits die de 100 meter loopt in drie minuut vijfenveertig (met twee keer stoppen om uit te hijgen) – dat was vóór het tijdperk Jhonny ondenkbaar. En nee, dat bedoel ik niet lullig of vervelend. Integendeel. Dat is juist schitterend.

Denk eens aan al die matige voetballers in het hele land. Ze kregen allemaal hoop. Ambitie ook. Ze beseften dankzij Jhonny dat alles mogelijk was – ook het onmogelijke. Yes! We! Can!

Koekwause Boys

De reservereservespits van Helmond Sport durfde ook te dromen dat hij Feyenoord haalde. De ballenvangers in de verdediging van Willem II keken na elke oorwassing op hun mobieltje of Real Madrid niet toevallig had gebeld. En de manke rechtsback van Koekwause Boys zaterdag 6 trok zowaar een keer naar voren bij een corner – hopend dat de bal een keer precies goed op zijn kruin stuiterde. Je wist maar nooit.

Het ging verder dan voetbal alleen. De bejaarde vakkenvuller van de buurtsuper vertrouwde me toe dat hij dankzij Jhonny durfde te solliciteren voor een topfunctie in de emballage-afdeling. Mijn overbuurman stelde zich na dertig jaar fantaseren alsnog kandidaat om Prins Carnaval van het dorp te worden.

Van Beukering over zijn aanstelling bij Feyenoord

PvdA-lijsttrekker Job Cohen besefte ineens dat hij best mocht stotteren, klunzen en stuntelen – en dat hij daarmee nog kon winnen ook (of maar een heel klein beetje verliezen). En ik stond zelf wekenlang balletje hoog te houden op het schoolplein om de hoek, wachtend op het moment dat er een scout van een topclub voorbij kwam die een latent talent (hoefde niet per se iets met voetbal te maken te hebben) in mijn hoekige gepruts ontdekte.

Mido

En nu is het dus voorbij. Geen Jhonny meer in De Kuip. Zijn Egyptische broer Mido is ook al weg bij Ajax. En Maceo Rigters van Willem II scoort er de laatste weken op los – ondanks de lovehandles die over de rand van zijn broekelastiek hangen. Het is definitief: het tijdperk Jhonny is voorbij. Je moet weer echt iets kunnen om iets te bereiken. Dromen is niet langer genoeg.

Het waren 108 onvergetelijke minuten. Verdomme Jhonny. We zullen je missen.

Tijdperk Jhonny