Ik zal het meteen maar melden: ik maak me ernstige zorgen om Bas Dost. Waar ik de afgelopen week ook keek: ik zag ‘m nergens. Door Thijs Zonneveld.

Bas Dost was niet op tv. Bas Dost stond niet in de krant. Bas Dost werd niet gelinkt aan Ajax. (Zelfs niet een klein beetje.) Er waren ook geen geruchten dat Bas Dost naar Real Madrid, Chelsea of Terek Grozni zou worden getransfereerd.

Bas Dost zat niet in een muf zaaltje in Zeist voor een arbitragezak. Bas Dost liep niet met tachtig cameraploegen in zijn kielzog over een trainingsveld. Bas Dost sliep niet in een Ajax-pyjama. Niemand wilde weten wat Bas Dost op zijn brood smeerde. En met welke hand Bas Dost zijn tanden poetst.

Bas Dost was nergens. Er was sprake van een totale ontbasdosterdisering. Vorige week was Bas Dost nog de beste spits van de hele wereld. Wat zeg ik, van het heelal. Er was niets anders dan Bas Dost.

Vergeten

En nu, nog geen zeven dagen later, is iedereen Bas Dost alweer vergeten. Het ging deze week gewoon weer over Ruud Gullit en zijn nieuwe Tsjetsjeense vrienden. En over een Cobra die zijn eigen gif in zijn arm had gespoten. En natuurlijk over een voetbalwedstrijdje om des keizers baard tegen Oostenrijk. Zonder Bas Dost.

Ene Kevin Strootman deed wel mee. Die is zo onbekend dat hij niet eens een voetbalplaatje heeft. Vorige week, toen Bas Dost nog de beste voetballer van het heelal was, speelde Kevin Strootman nog in de eerste divisie.

Arme Bas Dost. Binnen twee weken van reservespits van Heerenveen naar übergigamegavedette en weer terug. Het ene moment ben je breaking news op CNN en het volgende moment zit je gewoon weer een interview te geven aan twee giechelende pubermeisjes van de schoolkrant.

Allemaal weg

Niks spits van Ajax: in het weekend weer in je trainingspak op de reservebank naast de derde keeper en de ruftende linksback uit het tweede. Geen handtekeningenjagers meer in je voortuin, geen damesslipjes meer in je brievenbus, geen liefkozende sms’jes van Danny Blind en Frank de Boer meer in je telefoon.

Allemaal weg. Alle hoogtepunten van je hele voetbalcarrière erdoorheen gejaagd in een paar dagen tijd. Dat is niet te bevatten. Dat kan geen mens aan. Ook Bas Dost niet.

Ik ben bang dat Bas Dost in een knol van een zwart gat verdwijnt. Waar moet je in hemelsnaam nog je bed voor uitkomen als je alles al hebt meegemaakt? Bas Dost heeft hulp nodig. Anders vinden we hem over een paar weken ook terug bij Gevallen Sterren Dansen op het IJs. Of op de voorkant van een kappersblaadje, tongend met Patty Brard. Want je weet niet waar je belandt als je eenmaal verdwaald raakt in zo’n gat.

Prozac

Maar hoe help je iemand die lijdt aan een ernstige vorm van ontbasdosterdisering? Met een psychiater? Prozac? Een paar goedkope flessen whisky? Of zou het helpen als we zo af en toe een paar fotografen en microfoonjongens naar Bas Dost sturen in het kader van zijn afkickproces? Ik heb geen idee. Ik vrees dat het allemaal niet helpt.

Volgens mij zit er maar één ding op voor Bas Dost: nóg een keer de beste spits van het heelal worden. Maar dan echt. Ik gun het hem.

Hup Bas.