Goh. De FIFA is niet gezwicht voor de lieve jongetjes van het Nederbelgische WK-bid. Met hun lieve fietsjes. En hun lieve helaas-pindakaas-mentaliteit. Door Thijs Zonneveld.

Geen vloek. Geen middelvingers. Geen boegeroep. De Nederlands-Belgische delegatie in Zürich applaudisseerde nadat Opperchef Sepp bekend had gemaakt dat het WK naar Rusland zou gaan.

Nederlanders en Belgen in pak, keurig netjes met twee handjes op elkaar voor de winnaars. Een lieve glimlach om de mond.

Alsof ze net een potje boter-kaas-en-eieren hadden verloren van hun kleine neefje. Hè, jammer jongens. Helaas, pindakaas. Volgende keer beter. Iemand nog een biertje?

Fietsjes

Drie jaar lang hebben we gelobbyd. Drie jaar lang zijn we met olijke fietsjes van vergadering naar vergadering gepeddeld. Drie jaar lang hebben we de blaren van onze tong geleuterd.

Drie jaar lang hebben de Harry Beentjes, Ruud Gullitten en Jean-Marie Pfaffs van de Lage Landen als Jehova’s over de hele wereld gereisd om de blijde boodschap te verkondigen dat het WK Voetbal welkom was in Nederland en België.

Drie jaar lang hebben we handjes geschud met voetbalcriminelen. Drie jaar lang hebben we aan de tenen van Sepp Blatter en zijn vriendjes gesabbeld.

Het resultaat: nul.

Hoe kon het ook anders? De ambassadeurs van het Nederbelgische bid zijn de oorlog in gestuurd zonder wapens. Ze kregen geen (of veel te weinig) smeergeld mee. En ook geen politieke macht.

Rolexen

En ook geen gouden Rolexen, juwelen, privéjets, cruiseschepen en lekkere wijven in limousines. Ze werden in oorlogsgebied gedropt met een fiets en een sporttas met een boekwerk vol leuke feitjes over twee knusse landjes.

Dat was een beetje zoals we vijftien jaar geleden een bataljon soldaten naar Srebrenica stuurden: met een paar klapperpistooltjes en de taak om geen oorlog te voeren in een oorlog.

Nederlanders blinken uit in dingen half doen. Pindakaas is hier niet voor niets zo populair. Je wilt kaas en je wilt pinda’s – en dus smeer je maar iets op je boterham wat er tussenin zit. Van alles een beetje – en dus helemaal niks.

Met het WK-bid hebben we precies hetzelfde gedaan. We hebben geprobeerd een WK Voetbal naar ons land te halen op de pindakaas-manier: zonder te kiezen.

Criminele organisatie

Volgens mij zijn er maar twee opties. Óf we vinden dat de FIFA een criminele organisatie is waar je niets mee te maken wilt hebben, óf we trekken alle registers open om die maffiosi te overtuigen dat ze in ons land het beste af zijn.

Als we dat laatste willen, dan moeten we ook bereid zijn om te strooien met steekpenningen voor de FIFA-bobo’s, bontjassen voor hun vrouwen en diamanten voor hun maîtresses.

Dan moeten we al onze eigen wetten en regels buigen of breken. Dan moeten we al onze hotels te onteigenen en cadeau te doen aan de FIFA. Dan moeten we alle vervelende journalisten achter slot en grendel zetten.

Dan moeten we niet alleen een rijstrookje op de A2 vrijmaken, maar beloven dat we Opperchef Sepp en zijn lakeien vervoeren in helikopters die uitgerust zijn met een jacuzzi gevuld met roze champagne, Yolanthe en Doutzen Kroes.

Spek en bonen

Het gebeurde niet, en het zal ook niet gebeuren in de toekomst. We deden voor spek en bonen mee aan de bidprocedure voor het WK van 2018 en staan straks een beetje te dralen langs de zijlijn als de Spelen van 2028 worden toegewezen.

En daarna doen we tevergeefs nog een paar laffe pogingen om de WK’s van 2026 tot en met 2042 te krijgen. We doen het kneuterig halfslachtig en applaudisseren daarna netjes voor ons eigen verlies. Zo zijn wij, en er is niets aan te doen. Helaas, pindakaas.

WK2018 naar Rusland