Beste meneer Bert,

Ik slaap niet meer sinds afgelopen maandag. Nachtmerries. Niet een beetje eng, maar heel eng. Over Brazilianen. En over Evert. Door Thijs Zonneveld.

Maandagnacht, na de overwinning op Slowakije, droomde ik van een kwartfinale op een WK, lang geleden. 1994 Ofzo. Oranje speelde tegen Geel Groen en Blauw.

Bij Brazilië stond Romario in het veld, wij hadden Ed de Goey. Dat was niet eerlijk, meneer Bert. Romario spaarde langbenige lingeriemodellen, Ed plakte poezenpostzegels van 10 cent uit Mauritius in zijn postzegelboek.

Nog voordat de volksliederen waren gespeeld stonden we al met 10-0 achter.

Evert ten Napel

Het commentaar was van Evert ten Napel. Die was voor Brazilië en dat liet hij merken ook. Dunga was ‘de dekselse geslepen generaal’, Taffarel keepte als ‘een dekselse klasbak’, Romario was ‘een dekselse Souzaaaaa Fariaaaaaaa’ en ‘dekselse rasvoetballer’ Aldair strooide met ‘dekselse visitekaartjes’.

Verder was er net een nieuwe buitenspelregel ingevoerd. Iets met hinderlijk en niet hinderlijk. Ik begreep niets van die regel. Eerst scoorde Romario 1-0 vanuit buitenspelpositie. Ik vond dat behoorlijk hinderlijk – maar de scheidsrechter keurde de goal goed. Daarna mocht Bebeto alleen op Ed afgaan omdat Romario (weer in buitenspelpositie) een bal liet gaan.

Spookbaby

Ik hoorde mezelf met overslaande stem ‘Buitenspel! Scheids! Buitenspel!’ gillen terwijl Bebeto langs de zijlijn een spookbaby’tje in zijn armen wiegde. Hoe harder ik gilde, hoe harder Bebeto wiegde. Toen Evert vlak daarna ‘Brancooooooo – die kegelt ‘m erin!’ schreeuwde en Ed weer een bal uit zijn net viste, werd ik huilend wakker.

Ik keek op de wekker. Die stond op 3:02. Ik porde mijn vriendin wakker en smeekte haar om onder het bed te kijken of er geen Romario’s in buitenspelpositie onder lagen. Daarna moest ze in de kast controleren of er geen kegelende Branco achter de overhemden stond.

En toen ze toch bezig was, kon ze ook nog naar het raam omdat ik dacht dat ik Evert ten Napel iets hoorde dekselen vanachter het gordijn. Ze vond niets. Een kwartier en een glaasje warme melk later sliep ik weer.

Penalty’s

Maar de nachtmerrie kwam terug, meneer Bert. Met één verschil: het was ineens 1998. Dunga was nog steeds de dekselse geslepen generaal, die dekselse Ronaldo en Rivaldo renden tussen onze verdedigers door en de dekselse Roberto Carlos deelde visitekaartjes uit langs de linkerzijlijn. Het eindigde met penalty’s. Ik hoef u niet te vertellen hoe dat afliep.

De rest van de nacht heb ik niet meer geslapen. Koude rillingen over mijn rug, bibbers in mijn kaken en klotsend angstzweet onder mijn oksels. Zelfs met het licht aan, een liter warme melk op mijn nachtkastje en mijn vriendin als ghostbuster lukte het niet om de Braziliaanse kwelgeesten te verjagen.

Wallen

De rest van de week heb ik niet meer geslapen. Ik durf niet meer. De wallen onder mijn ogen worden dieper en dieper, ik gaap mezelf een kaakverrekking en ik begin nu ook Brazilianen te zien in mijn ooghoeken.

Meneer Bert, alstublieft. Win vandaag. Verlos me van het Brazilië-syndroom. Haal de Romario’s onder mijn bed vandaan. Ik smeek het u.

Laat me weer slapen.

Hartelijke groeten,

Thijs

P.S. Evert ten Napel schijnt met pensioen te zijn, maar ik neem geen risico. Ik kijk vandaag met het geluid uit.