Citaat uit een interview met Andre Agassi, een paar jaar geleden: ‘Tennis is de schoonste en meest gecontroleerde sport.’ Ik weet niet wat hij precies had gesnoven toen hij dat zei, maar het klonk mieters mooi. Door Thijs Zonneveld

Agassi had nog bewijs voor zijn uitspraak ook. Kijk maar eens op de lijst van geschorste sporters, zei hij. En verdraaid: er staat geen tennisser op. Hooguit een verdwaalde Argentijn of Oostblokker. Maar hé, die tellen natuurlijk niet mee, want dat zijn per definitie pakhazen.

Hoor alle tennisbobo’s roepen: geen schorsingen, dus geen doping. Zo simpel. In tennisland is nooit een vuiltje aan de lucht. Nooit stront aan de knikker.

Ga je mee naar Wonderland Tennisland? Het is zo’n een mooie plek. Zo schoon. Zo mooi. Zo lief en zo fijn en zo sportief. Het gras op Wimbledon voelt zo zacht, het gravel van Roland Garros knispert zo fijn onder je voeten en jongens, jongens, wat is het ieder jaar gezellig op de US Open. En alle spelers zijn zo aardig. Ze zeggen hello en goodbye tegen elkaar, tegen de supporters en tegen de ballenmeisjes.

Schavuiten

Tijdens de wedstrijd doen ze soms een beetje fanatiek, die schavuiten, maar daarna zijn ze gewoon weer elkanders beste vrinden. Vragen ze hoe het met moeder de vrouw thuis gaat of keuvelen ze over hoe lekker weer het is in Wonderland.

Over die immer strakblauwe hemel waar geen wolkje aan is te bekennen. Ja, heel zelden eentje, maar dat is dan zo’n klein schapenwolkje die zo schattig voorbij zweeft dat je hart overspringt en je spontaan zin krijgt om een vrolijk alpenweideliedje uit The Sound of Music te zingen. Lalalalalalala!

Soms, heel soms, komen er boze meneren die beweren dat er in Wonderland dingen onder het tapijt worden geveegd. Dat er dopinggevallen zijn die door de tennisbond in de doofpot zijn gestopt. Dat de grenzen van de reglementen nogal worden opgerekt.

Niks van waar. Een tiental tennissers werd vrijgesproken omdat de steroïden in hun lichaam kwamen uit drankjes die ze per ongeluk hadden aangenomen van een verkeerde meneer. En het was puur toeval dat Petr Korda (‘die nandrolon komt in mijn lichaam via vetgemeste kalveren’) pas werd geschorst nadat hij gestopt was.

Ooit zei John van Lottum dat hij zo tien collega’s kon noemen die doping gebruikten. Ach ja, die gekkerd van een John, het rebelse jongetje van de klas. Die zei wel eens vaker iets raars.

Babyface

Pas geleden was er nog even een storm in een glas water rond Richard Gasquet, dat Franse jongentje met die babyface, die zijn pet altijd zo olijk andersom op zijn hoofd zet. Er werd cocaïne in de plas gevonden die hij na een wedstrijd moest inleveren. Potjandorie, hoe was dat nu mogelijk?

Gelukkig kwam Richard al snel met een sluitend verhaal. Hij had in een disco gezoend met een meisje dat had gesnoven. Via haar tong was die coke in zijn lichaam gekomen. Logisch. En zo kon Richard weer snel met zijn maatjes keuvelen over het weer in Wonderland.

Wat zeg je? Heeft Agassi van de week bekend dat hij crystal meth heeft gebruikt? Moet een reclamestunt zijn om zijn nieuwe boek te promoten. Zegt hij dat zijn positieve plasjes door de bond zijn bedekt met de mantel der liefde? Hahaha! Die Andre. Wat een lieve, lieve, lieve grapjas is het toch.

Welnee, kom toch mee naar Wonderland. Kijk naar de hemel: niets te bekennen. En als je wél iets ziet, dan doe je gewoon je ogen dicht. Zie je het ook niet. Zo simpel. Wel oppassen waar je loopt: er zitten bobbels in het tapijt.