Hoeveel rondjes ik ook zap: Tom Egbers kom ik niet tegen. Wel een hoop andere blonde bimbo's - de wet schrijft in Italië nu eenmaal voor dat ieder tv-programma minstens één rondborstige blondine voor de camera heeft. Door Thijs Zonneveld.

Rai Due: spelshow met blonde troela. Rai Tre: dansshow met blonde troela. Rai Uno: voetbal. Mét blonde troela: een exemplaar van tegen de vijftig dat doet alsof ze achttien is.

Zodra de bal bij Bayern München - Juventus stopt met rollen, komt ze in beeld. Ze troont opzichtig met haar eigen ballen als presentatrice van een Champions League-avondje vol herhalingen, deskundigen en videoanalisten.

Haar takenpakket bestaat uit: 1. Aankondigen reclame, 2. De kijkers welkom terug heten na de reclame. De rest van de tijd probeert ze zo verleidelijk mogelijk in de camera te glimlachen.

Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan - als ze haar opgespoten lippen in een plooi legt, voelt ze de gefacelifte huid achter haar oren trekken.

Nep

Elke keer als ze in beeld komt, lopen de rillingen over mijn rug. Ze lijkt gefotoshopt. Geretoucheerd. Nep. Haar zoetroze Hello Kitty-lippenstift is uitgesmeerd over haar hele mond, de huid rond haar siliconenboobs staat op knappen, haar voorhoofd is zo rimpelloos als een gifgroene bosvijver op een windstille dag.

Ik krijg de acute neiging om er een steen in te gooien. En dan die ogen. Mijn god, die ogen. Ze hebben geen kleur. Ik zweer het: haar oogwit loopt door in haar pupillen. Het is alsof haar oogballen verkeerd om in de kassen zitten.

Ze zeggen dat je in ogen kunt verdrinken. Dat klopt: ik verzuip in die levenloze blik van haar. Ze grijpt me bij mijn enkels en trekt me in een poel van Berlusconistische namaak. Ik stribbel tegen, ik roep om hulp, ik sla mijn nagels in de bank - het helpt allemaal niet. Ik stik.

Derksen

Pas als ze uit beeld verdwijnt, kan ik even ademhalen. Een man met een snor en een stropdas (nooit geweten dat Johan Derksen een Italiaanse broer heeft) begint een onnavolgbaar verhaal over de tactiek van Juventus.

Halverwege wordt hij zuchtend in de rede gevallen door een man met lang grijs haar die hangend over zijn tafeltje (nooit geweten dat Jan Mulder een Italiaanse broer heeft) zegt dat Juventus een Spielmacher nodig heeft.

Een kale man met een scherm voor zich (nooit geweten dat Jan van Halst een Italiaanse broer heeft) start meteen een videoanalyse vol pijltjes, lijntjes en cirkeltjes.

Afgekloven

Als alle Champions League-potjes volledig zijn ontleed, uitgekauwd en afgekloven, is het programma ten einde. Signora Troela komt in beeld. Onmiddellijk voel ik weer die onzichtbare hand die mijn keel dichtdrukt.

Ik probeer te schreeuwen: het lukt niet. Ik probeer mijn ogen te sluiten: het lukt niet. Ik probeer de tv uit te zetten: het lukt niet. Als een hypnotiseur zegt ze: 'Ik vond het fijn vanavond. Net als u. Dit weekend zijn we er weer. Net als u. En volgende week weer. En de week erop. En de week daarop.'

Daarna glimlacht ze in de camera terwijl de aftiteling loopt. Vlak voordat het scherm op zwart springt, zwaait ze en zegt: 'Tot snel.'

Naar adem happend blijf ik achter. Ik heb heimwee naar Tom Egbers. Ik wil naar huis.