My sweet suicide

Van de week op bezoek geweest bij de zelfmoordzusjes - Ireen Wüst en Paulien van Deutekom. Ze waren op missie in Sankt Moritz: drie weken lang hun eigen lichaam kapot maken onder het mom van een trainingskamp. Door Thijs Zonneveld

Hoe vaak ze de afgelopen winter kotsend en spugend op het ijs of op een bankje op het middenterrein hebben gelegen weet ik niet. Ergens in februari ben ik de tel kwijt geraakt. Ze gingen zo vaak met de kop door de muur dat er geen kop meer overbleef. En ook geen muur.

Niks krachten sparen, niks temporiseren, niks luisteren naar je lichaam. Lang leve bloed voor je ogen en slijm op je bakkes. Kamikaze keer op keer op keer. Het kan niet anders of de zelfmoordzusjes hebben Japanse voorouders.

Martelwerktuig

Ook in Sankt Moritz deden Plien en Ireen zichzelf pijn. Met halters, gewichten, eindeloze series schaatssprongen en een martelwerktuig dat fiets heet. Ze kraakten hun ruggen, trokken hun hamstrings uit elkaar, zetten hun longen in de fik en probeerden hun kuiten te laten knappen. Alles om zichzelf tot de grond toe af te breken.

Toen ik ze bij het shorttrackbaantje hun schaatsen zag aantrekken, vreesde ik even dat ze de verleiding van de scherpe ijzers niet zouden kunnen weerstaan.

IJswater

Het vreemdste: ze bleven maar lachen. Vóór de martelingen, tijdens de martelingen, na de martelingen. Halter in de nek: hahaha. Interval tegen een Alp: hahaha. Sprinten met een vent aan een elastiek aan je rug: hahaha. Tot je middel in een kliko met ijswater staan: hahaha.

Zelfmoordzusjes genoemd worden door een bijdehante columnist: hahaha. Tussen een paar oefeningen door knoopten ze een strop in een springtouw, staken hun hoofd erin en paradeerden ermee door het krachthonk. Geintje. Daarna ging de zelfverminking verder. Met als doel over zes maanden op een podium in Vancouver het hoofd opnieuw in een strop te steken. Maar dan wel eentje met een plak metaal eraan.

Vakantie-eiland

Na een marteling op de atletiekbaan een tijdje op het gras langs de buitenbocht gezeten met Zus Ireen. Stralend vertelde ze dat ze vorig jaar misschien een tikje te gek had gedaan. Dat ze af en toe over de grens was gegaan. Dat ze na het seizoen naar een vakantie-eiland was vertrokken en daar dagen aan een stuk had geslapen.

Maar ook dat ze er geen moment spijt van had gehad. Bij topsport ga je nu eenmaal wel eens over het randje. Dat is niet erg. Integendeel: dat is soms erg lekker. Pijn is fijn. Hoera voor kotsen en spugen.

Automutilatie

Na een kwartier stond ze op, wreef over haar zere knie, sprong over het hek en huppelde met een grote glimlach terug naar het hotel, zichzelf verheugend op de automutilatie in het krachthonk later op de middag. Ik staarde haar na en dacht: zelfmoord is een manier van leven. Toen ze om de hoek was verdwenen en niemand keek, heb ik stiekem mijn vingers tussen het hek gedaan. Heerlijk.

Tip de redactie