Toto Rebel

Ik staarde naar het formulier dat voor me lag. ‘Prognostique étape 7’ stond erop. Raadsel hoe het op mijn tafeltje in het perscentrum was beland. Hoe dan ook: dat ding moest ingevuld. Door Thijs Zonneveld

Prognostieken, toto’s en pooltjes zijn een serieuze zaak. Die vul je niet even gauw in. En zeker niet als het een Officiële Tourorganisatie Tourtoto is. Daar hoor je je hoofd over te breken. Net zolang tot je alle mogelijke scenario’s hebt doorlopen en de kansen van iedere renner hebt afgewogen. Het is monnikenwerk. Maar wat moet, dat moet.

En dus begroef ik mezelf in uitslagen, klassementen, interviews, hoogteprofielen, parkoersen en windrichtingen. Ik legde een vergrootglas op krantenfoto’s (het kapsel van renners verraadt meer dan duizend woorden), keek af bij collega’s en belde de hele namenlijst in mijn telefoon af voor inside informatie.

Vlak voor 16.00 uur - het officiële inlevertijdstip van de Officiële Tourorganisatie Tourtoto - was ik eruit. Er was maar één conclusie mogelijk. De winnaar van de eerste bergetappe zou een renner zijn met klimcapaciteiten én een verwoestend eindschot. Alejandro Valverde dus.

Ik vulde zijn naam in, zette een vraagteken bij zijn rugnummer en liep naar de inleverbalie. Daar zat een man in een Officiële Groene Polo. Welke functie hij precies uitoefent in de Tourorganisatie weet ik niet, maar hij is in ieder geval heel belangrijk.

Kammetje

Zijn taak bestaat uit het afblaffen van mensen. Toeschouwers, renners, journalisten. Ik heb hem tot nu toe iedere dag wel een keer op mijn dak gehad. Omdat mijn accreditatie verkeerd om op mijn borst hing, omdat ik niet met mes en vork at tijdens de lunch, omdat ik mijn handen niet waste nadat ik naar de wc was geweest en omdat ik mijn haar niet in een nette scheiding droeg. Hij vond mijn coupe net-uit-bed ‘ongepast’, en beval me zo snel mogelijk een kapper te bezoeken. Of op zijn minst een kam aan te schaffen. Je moet er piekfijn uitzien, zei hij. Staat in het reglement. Regel achtenveertig ofzo. En dus kocht ik onmiddellijk een kammetje. Een man in een Officiële Groene Polo spreek je niet tegen.

Alejandro Valverde dus. De man met de Polo vouwde mijn briefje open en keek me aan. ‘Dat mag niet. Die doet niet mee.’ Alsof ik dat niet wist. Schijnt iets te maken te hebben met een Operatie van ene dokter Fuentes. Volgens de Spaanse en Franse rechter kon hij er niet voor worden vervolgd, volgens de Italiaanse wel.

Kopje koffie

En zo liep Alejandro tegen een schorsing aan - eentje die alleen geldt op Italiaans grondgebied. Dat is een probleem omdat de Tour zestig kilometer door Italië loopt. Ik hoopte vurig dat hij alsnog zou starten en simpelweg een kop koffie zou gaan drinken op het moment dat zijn collega’s de grens over zouden trekken, maar dat mocht ook niet. En dus zit een van de beste renners ter wereld voor de tv op het moment dat zijn collega’s rondrijden in de grootste wedstrijd van het jaar. Over koersvervalsing gesproken.

Proteststem

De man met de Polo keek me vals aan. ‘Is dit een proteststem?’ Ik schudde snel mijn hoofd - bang voor eventuele represailles. Hij stak een preek af vol magniet’s en kanniet’s. Daarna slofte ik met hangende pootjes terug naar mijn tafeltje. Geen Valverde dus. Met een zucht ging ik weer op mijn stoel zitten. Vanuit mijn ooghoek gluurde ik naar de Polo achter de balie. Hij keek naar me met een sadistische glimlach van oor tot oor.

Ik kraste de naam van Valverde door. De glimlach van de Polo werd nog groter. Ineens had ik het helemaal gehad. Ik woelde met mijn handen door mijn haar, draaide mijn accreditatie om en schreef twee woorden op het papier. Thomas. Dekker. Daarna heb ik het papiertje verfrommeld en in de inleverbak gepropt. Samen met een kammetje in achterveertig stukjes.

Tip de redactie